— 92 
bevestigd beschuitblikje, waarin een of twee houten klepels hangen 
(pk XVIII). Door de golven komen de klepels in beweging en 
is de drijver van verre terug te vinden. 
Geleidelijk wordt nu de geheele lijn g'evierd. Aan haar uiteinde 
en, indien een compleet stel haken gebezigd wordt, ook in het 
midden, is nog een steen gebonden, terwijl iets vóór het uiteinde 
weer een gobog van denzelfden vorm als de eerste bevestigd is. 
Als aas dienen garnalen, tjoemi-tjoemi, poetjoek-nipa of kleine 
vischjes. 
De lijn wordt nu kor teren of lan geren tijd aan haar lot over¬ 
gelaten en dan weer geleidelijk opgehaald en de gevangen visch 
er af genomen. Onderwijl worden de haken opnieuw geaasd en de 
lijn tegelijkertijd weer uitgezet. 
In Midden-Java heet de dobber gewoonlijk oempal en bestaat 
meestal uit een stuk bamboe. Het aantal haken is hier somtijds veel 
grooter dan te Batavia. Zoo bestaat een volledige beug te Djoeana 
uit 7 stukken, waarvan elk 250 vaam lang* is en van 60 haken, 9 stee¬ 
nen en een drijver is voorzien. In Pasoeroean heet de lijn : pantj . 
garit t'éngah (ter onderscheiding van de later te noemen p. krikid 
of garit pinggir); ze bestaat hier uit 5 a 10 stukken, elk 325 M. 
lang en 63 hoeken dragende (VAN DER Pauwert). Een kortere 
soort van Pasoeroean (4—10 stukken van 22 1 / 2 M., elk met 
100 haken), langs de kust aan in den grond g'estoken stokjes 
bevestigd, beschrijft van der Pauwert als pant). tartar. 
Pantjing parit. — Dit vischtuig, eveneens langs de noordkust 
van Java tot Pasoeroean, maar bovendien ook in Zuid- 
Bangkalan in gebruik, is bekend onder de namen pantj. parit 
(garit, karit) en gorck (korek), in Soera baja en oostelijker ook 
krikid of kreket (van Leeuwen, fig. 21), in Pasoeroean p. 
garit pinggir (pl. XVII). 
De pantj. parit wordt in afwijking van de rawe niet uitgezet, 
doch aan haar beide uiteinden langs den bodem der zee voort¬ 
getrokken. Meestal geschiedt dit door twee zeilende of roeiende 
prauwen, op ondiepen bodem ook wel door twee wadende visschers. 
Te Sarang (resid. Rembang) zag ik een soort van stelten, 
augklc genoemd, die in dit laatste geval door de visschers 
