— 93 
gebruikt worden; ze bestaan uit een houten sandaal, die met een 
lus aan den voet bevestigd wordt en op drie houten pooten rust. 
Langs de modderkusten van Bangkalan wordt wel van een 
modderslee (pantjalan, zie blz. 98) gebruik gemaakt. 
De lijn kan tot 200 vaam lang en misschien nog langer zijn. De 
haken, waarvan het aantal 700 tot 800 bedragen kan, zijn bevestigd 
aan zeer korte en op geringen afstand van elkander bevestigde 
zij lijntjes. Bovendien zijn aan de lijn van afstand tot afstand cylin- 
drische houten of bamboe dobbers bevestigd, die dienen moeten 
om haar zoover van den grond te heffen, dat de haken in den 
goeden stand, met de punt naar beneden gericht, blijven. Aan 
beide uiteinden is een steen bevestigd, die de lijn op den bodem 
houdt en van hier uit gaat een lang touw, waaraan door de prauw 
of den visscher getrokken wordt. 
De haken zijn niet geaasd, doch slaan in den rug van 
op den bodem liggende visschen. De vangst bestaat hoofd¬ 
zakelijk uit roggen, dichter bij de kust uit kêdoekang en 
schubt lang. 
c. LIJNEN ZONDER HAAK. 
Pantjing lajangan (pl. XVI). — Deze ingenieuse vischmethode 
is, voor zoover mij bekend, beperkt tot de Duizend-eilanden, 
de kampong T a n a r a, aan de noordkust van Bantam op de grens 
van Batavia gelegen, en Bawean. Visschers van Tan ara 
visschen er dikwijls mee in de Baai van Batavia. Ook deze 
vischmethode is weer zeer waarschijnlijk door de Boegineesche 
bewoners ingevoerd, daar ze op volmaakt dezelfde wijze in de 
Molukken wordt toegepast 1 ). Hetzelfde blad, waarvan de 
pantjing op Java gemaakt wordt, wordt op Celebes door 
kinderen als vlieger gebruikt 2 ). 
De visscherij geschiedt met behulp van een vlieger {lajangan). 
De T a n a r a’sche visschers bezigen hiervoor een humusblad van 
1) Weber, Siboga-Expeditie, Monogr. I, blz. GO; Mevr. Weber — van Bosse, 
Een jaar aan boord II. M, Siboga, 1904, blz. 127. 
2) P. und F. Sarasin, Reisen in Celebes, Wiesbaden, 1905, I, blz. 35. 
