DE EXTERNrs DANVNCVtIS. RJj 
doru‘,ftmnntbm tamen m metu, («klrnti, cjpmit, rudi - 
““ ™Cumikw, qmi ex (onfarciu [cmimbtu quo*, 
confiat, radices fibra funt. 1 " 
Jn plmGallis prafirtini Narbonenfls montibus,^ 
apud Allobrogesfubtnde repimur. 
Diofcortdu quartus ejfet Ranumulus,mfiolfiaret ma - 
gnitudo. Nam quarto Diofcondesalbum tribuit florem 
fedtertio fimi «, tdeR y parttum ac minmu etiam fadtl 
Excedit autem fi e amplitudine & magnitudine multum 
ipfum teitium. Sed fieri potefi , vtnon tertio , fed reliquis 
finalem Dtofiorides dicere voluerit ; ita autem, nulla in- 
terpofita remora, quartus di. HaUucinantur autem non 
parum,qm hunc inter Monita referre ftudeut. 
Accedit bis & quintus globojifioru Ranui ulus qui fo- , 
IWkCatrfibutSAdiabw effiatis fecundum fjlutfh m refert : 3 
flos eius quofo auricolor, verum maior, plurium j foliotu 
qui non totus panditur aut txpltcatur , fed in gbbulifor¬ 
mam collectus, nafienti quodammodo finalis,viget. 
Proferunt hunc Helu edorum montes, & prafertim ts, 
quem fractum nominant. 
Gefrierus ait, TroUium florem vulgi dici. 
Ad Aconiti genera nonpminet , fed Ranunculis venit 
E fi autem externorum horum omriurn Ranunculoru 
facultas vehementer quofy calida,acris & exulcerans, & 
fecundipotifiimum, Sardoam qua diximus effe herbam . 
T v b e r o s v s Ranunculus varie differs datis ac 
'irentibus foliis, cauliculis, auri colore (fUndcntibusflof~ 
T tulis. 
