— 10 — 
middel-miocene mergels. Verder worden de conglomeraten en breccien 
bovengenoemd gerekend tot de étage m x ; dus tot de oud-miocene 
formatie. Beide groepen van vormingen zijn echter onderdeelen 
van de hoofdgroep, het tertiair. 
Daarentegen worden de tuffen en andere eruptiefgesteenten eenvou¬ 
dig samengevoegd onder de rubriek „jong-vulkanisch”, alhoewel 
*k niet mag verzwijgen, dat enkele bergen, o. a. de Pawinian en de 
Watoe Koewo als ouder, n.1. ais tertiair vulkanisch, worden 
opgegeven. 
Te dezer plaatse wil ik mij niet in nadere beschouwingen over 
den juisten ouderdom der aangetroffen formaties begeven, doch 
mij — het doel van dit onderzoek voor oogen houdende — bepalen 
tot een beschrijving der gesteenten en hun wijze van verweering. 
Hier moet ons toch in de eerste plaats de huidige toestand van 
het terrein, en zijn vermoedelijk toekomstig lot interesseeren. 
Bepalen wij onze aandacht dan in de eerste plaats tot de grijze 
lagen, door Verbeek de „mergelformatie” genoemd. 
Het gesteente is duidelijk gelaagd; een sedimentair gesteente, 
waarvan de enkele lagen varieeren in dikte tusschen weinige m.M., 
en hoogstens een paar c.M. Veelal loopen de lagen op een klein 
stuk terrein erg in verschillende richtingen en grijpen telkens wig¬ 
vormig in elkaar. Wel is het waarschijnlijk, dat het afzettingen 
uit water zijn; maar dan toch niet uit rivierwater, want daarvoor 
is de korrel van het materiaal wel wat fijn; ook niet uit de diepe 
zee, want daarvoor loopen de lagen te onregelmatig en discordant; 
eerder echter uit een zee-inham, of delta, of langs een kust 
zonder veel branding. Toch is deze verklaring nog onvoldoende, 
zooals men zal zien. 
Boven werd gesproken van drieërlei materiaal. Welnu de hoofd¬ 
massa is een dofgrijze kleilei; of liever — wanneer ik dit woord 
mag gebruiken — een leeinlei. Een groot aantal fijne kwartskorrel- 
tjes, — vrij gelijkmatig van grootte, n.1. gemiddeld 20 - 50 met 
een maximum van 100 — 150 — wordt samengehouden door een 
cementeerende massa, welke nagenoeg geen dubbele breking vertoont, 
en dus waarschijnlijk van colloidalen aard is. Zij bevat meer of 
i 
