12 — 
is echter, dat in den tijd van vorming dezer lagen zich uit de zee 
een archipel van vulkanen verhief, welke van tijd tot tijd groote 
hoeveelheden asch uitbliezen. Neemt men dan aan, dat de asch, 
in massa’s in een niet te diepe zee vallende, in weinige uren den 
bodem bereikte, dan laat zich denken, dat van de erin voorkomende 
veldspaath een deel gered werd, en eenmaal toegedekt, ook goed 
bewaard bleef. 
Deze leemleien — welke maar matig schilferig zijn — wisselen 
af met nog minder schilferige lagen, waarvan de korrel opeens veel 
grooter is, n.L van 100—900 gemiddeld 150 —200 (&. Deze kan 
men dus gevoegelijk zandsteenen noemen. 
Het zand ervan bestaat voor ’t grootste deel uit kwartszand. 
Daartusschen vindt men enkele (meest grove) fragmenten andesiet, 
(of misschien diabaas), waarin nog wat veldspaath opgesloten zit. 
Verder wat pyriet, en een aantal korrels, uit bovengenoemd gesteen- 
tegruis ontstaan en thans verkiezeld tot chalcedoon. Eindelijk ech¬ 
ter een flinke hoeveelheid kalk in den vorm van min of meer 
geschonden fossilen (foraminiferen en kalklagen). 
Alles wordt gecementeerd door kalk; soms, waar lucht kan toetre¬ 
den, rood gekleurd door ijzeroxyd. 
In ’t kort dus — kalk-zandsteen. 
In de derde plaats komen nu nog tusschen de bovenbeschreven 
lagen van tijd tot tijd laagjes kalksteen voor, klaarblijkelijk spleet- 
vullingen uit waterige oplossingen afgezet. Deze kalksteen bevat 
weinig magnesia, maar wel nogal wat ferro-carbonaat. Daarentegen 
vindt men op spleten in de leemleien afzetting van talk, en geen 
kalksteen. 
Het op zeer korten afstand telkens, — soms 2 maal op 1 M. 
dikte, — afwisselen van de leemleien, zandsteenen, en kalksteeji 
spleetvullingen, lijkt mij voorshands lastig te verklaren. 
De kalkzandsteen is uit zeewater afgezet, getuige de vele fossilen; 
zelfs uit zeewater in flinke beweging, want de korrel is groot. 
Fijne stukjes zitten er bijna niet tusschen, dus was het materiaal • 
in zekeren zin goed uitgeslibd; door eb en vloed misschien, of door 
zeestroomingen. Hoe kan een toestand, die aanleiding geeft tot 
een dergelijke afzetting, zoo geregeld en zoo dikwijls afwisselen, 
