— 18 — 
massa zelf, doch alleen van de geheele verweerde massa over het 
grensvlak met het nog onverweerde gesteente. Daarentegen hoort 
men in dergelijke streken meer van aardstortingen , waarbij een 
groote hoeveelheid als het ware omvalt, ineenstort, of van een 
zeer steile helling afbreekt. Het is het plotselinge, dat deze catas- 
trophes onderscheidt van het geleidelijke der verschijnselen in het 
leemleiengebied. 
Zware regens spoelen van deze terreinen maar weinig af, ofschoon 
zij over het algemeen steiler zijn dan de leemleierstreken. Er 
dringt meer water in, en dit kan dan niet meer afspoelen. Meestal 
is de laterietgrond, die aan de oppervlakte ligt, vruchtbaarder dan 
de leem op de leien, en draagt dus meer vegetatie; dit is ook 
een factor, die de afspoeling tegengaat. Maar waar de grond naakt 
blootstaat aan de werking der regens, daar vormt hij binnenkort 
een gladde oppervlakte, waarvan het overstroomende water niet 
veel meer afkrijgt. 
De eenige nadeelige factor, wat betreft de afspoeling, is de mensch, 
die door zijn voortdurende grondbewerking den bovengrond in zulk 
een onsamenhangenden toestand brengt, dat zelfs van laterietgrond 
merkbare afspoeling en uitspoeling plaats heeft bij heftige regens. 
In het vorenstaande geloof ik, den aard en de herkomst van het 
water met het beruchte witte slib van de Pekatjangan- en Merawoe- 
rivier voldoende te hebben beschreven, en is het verder alleen een 
kwestie van tijd en geld, de bewuste leemleienstreek in kaart te 
brengen. 
