— 68 - 
Liangan; alleen bij III en IV is het zandgehalte hooger. Het 
Merawoe-slib voldoet blijkbaar het best aan de hierboven genoemde 
„regel”; het slib der Toelis ook nog wel; dat van Djenggawoer 
echter minder. Dit komt zeker, doordat het Serajoe-slib van Sodjo- 
kerto zich al zeer afwijkend gedraagt; daar geven middelmatige 
bandjirs een groote vermeerdering van het fijne zand, groote bandjirs 
een toename van de fijnere fracties stofzand en stof. 
Bij onderlinge vergelijking der verschillende rivieren valt wederom 
op, hoe veel fijner het slib van Pekatjangan en Merawoo is, dan van 
Toelis en Serajoe. En toch — is het slib dezer beide laatsten hy- 
groscopischer dan van de eersten. 
Nu beweert A. Mitsciierlich 1 ): hoe grooter de hygroscopiciteit, 
des te grooter het oppervlak der deeltjes, en dus des te fijner zijn 
zij; en dit onafhankelijk van den aard der deeltjes. Hier zien wij 
de grootste hygroscopiciteit samengaan met het kleinste gehalte aan 
„fijn”; ja gerust mag men zeggen : het grofste slib met ’t meeste 
zand (Serajoe en Toelis) heeft de grootste hygroscopiciteit. Dit is 
met de opvatting van Mitsciierlich in flagranten strijd; mij lijkt de 
moeilijkheid echter opgeheven, indien men den aard van het slib 
wel degelijk laat meespreken, op de wijze, als boven (blz. 63 en 64) 
uiteengezet. In ’t kort herhaald: waar het wadas-simping-slib vele 
miniem kleine kristalkorreltjes bevat, bevat het vulkanische bruine 
slib grootere sponsachtige deeltjes, grof maar poreus. 
Verdere verschillen worden bij de chemische analyse behandeld. 
E. Chemische Analyse van het Slib. 
De slibmonsters werden chemisch onderzocht met een tweeledig 
doel. 
1°. om zoo mogelijk eenig inzicht te krijgen in den aard van 
het slib, voor zoover het betreft de mineralogische samenstelling 
en de herkomst. 
2°. om eenige cijfers te bepalen, welke meer een agronomische 
dan een geologische waarde bezitten. 
1 ). Bodenkunde; 1905. 
