— 86 — 
Men kan zeggen: hoe grover, zandiger het slib is, des te eerder 
bezinkt het, en op een des te kleiner oppervlak. 
De slibsoorten, hier behandeld en beschreven, zijn echter alle 
nogal fijn, en vertoonen een zeer geleidelijk gradatie van het grofste 
tot het fijnste wat erin zit. Men kan dus aannemen, — voor het 
Pekatjangan- en Merawoe-slib in het bijzonder — dat het bezinken 
over een betrekkelijk groot oppervlak zal plaats hebben, en aldaar 
vrij geleidelijk zonder scherpe grenzen. 
Per keer, per bandjir, zal dus niet zulk een dikke laag slib 
worden afgezet, dat zij in het oog valt; bij de Toelis nog eerder, 
omdat die plotseling zulke groote hoeveelheden zand in de leidingen 
kan voeren. Men heeft voor de Liangan-leiding den nadeeligen 
invloed door terreinsophooging dan ook slechts even geleidelijk op¬ 
gemerkt, als de ophooging heeft plaats gehad. 
Een zeer kleine fractie van het slib bezinkt in het geheel niet, 
en wordt met ’t achterwater terug naar de rivier gevoerd. In hoe¬ 
verre daarmede een belangrijke hoeveelheid plantenvoedsel verloren 
gaat, zal nog moeten blijken; doch deze vraag behoort meer eigen¬ 
aardig onder het volgende punt: 
b. Den nuttigen of schadelijken invloed van 
het slib op de sawahs. 
m. a. w. Werkt het aangevoerde wadas-simping-slib van de Peka¬ 
tjangan of de Merawoe ten goede of ten kwade, voor zoover het 
de opbrengst der sawahs aangaat? 
Wanneer slib van zulk een geheel andere geaardheid als de grond 
der Serajoe-vlakte, op de sawahs wordt gebracht, mag men a priori 
een merkbaren invloed verwachten — een invloed, zoowel van 
physischen-, als vin chemischen aard. 
Hiervoren (pag. 63 en 64) werden eenige verschillen tusschen 
bruin- en grijs slib medegedeeld. 
Ter plaatse kreeg ik sterk den indruk, dat voor de opvulling 
der Serajoe-vallei aanmerkelijk meer bruin dan grijs slib heeft 
gediend, m. a. w. dat in den tijd, dat groote hoeveelheden jong 
vulkanisch materiaal met de rivieren van uit het O. en N. het 
