87 — 
vroegere Serajoe-meer instroomden, de mergels of leemleien, welke 
tegenwoordig de groote massa’s wadas-simping leveren, voor afspoeling 
beschut waren; mogelijk door vegetatie; waarschijnlijker echter, 
doordat zij ten tijde der jongere en jongste erupties dezer streek 
rijkelijk met tuffen werden overdekt. Deze tuffen en aschlagen 
werden geleidelijk weggewasschen en dienden mede ter opvulling van 
de Serajoe-vallei; zoodoende zijn tegenwoordig de mergels weer boven 
gekomen ; zij nemen nu op hun beurt deel aan de verweering, en hun 
verweeringsprodukten doen mee aan de aanslibbing, ten minste waar 
de mensch het slibwater op de sawahs brengt. Het overige gaat 
— op een klein deel na, hetwelk bij overstroomiogen langs de 
rivieren, voornamelijk de Pekatjangan en de Klawing, wordt afgezet — 
tegenwoordig *door de diep ingesneden rivierdalen naar zee. 
Wij vinden dus van nature in deze streek geen voorbeeld van 
jarenlange opslibbing van wadas-simping op vulkanischen sawah- 
grond. Dat is jammer, omdat het nu onmogelijk is, in facto aan 
te toonen, op welken eindtoestand van den grond men af zou sturen 
met een jarenlange bevloeiïng met Pekatjangan- of Mcrawoe-water. 
Men moet zich dus wel — wil men niet uitsluitend op de vage en 
onvolkomen gegevens van ter plaatse opgevangen gevoelens en waar- 
deeringen, zijne redeneeringen opbouwen — begeven op het gebied 
der hypothese, gesteund door enkele waarnemingen. 
Gaan wij daarom eerst eens van uit een agronomisch standpunt 
de physische verschillen tusschen grijswit en bruin slib na. 
Boven zagen wij (pag. 64) hoe het bruine slib, zwevende in 
water, meer neigt tot de vorming van aggregaten — (vlokken, klod¬ 
dertjes, kruimels)—het grijze daarentegen laat in water zijn enkele 
deeltjes allen uiteengaan. Bij nader bezien der fijnere fracties lost 
zich het wadas simping slib — afgezien dus van het eigenlijke zand —* 
in hoofdzaak op in: 
a. fijne kwartskorreltjes, die vrij en schoon in de vloeistof rond¬ 
zweven, en eigenlijk allen tot bezinking komen. 
b. colloïdale stoffen, die niet gevlokt zijn, maar met de vloeistof 
een homogene massa vormen, welke men (in het duitsch) „Gel” 
noemt; zulk een Gel bezinkt niet. 
