kali te zijn. Hiervoor is, dunkt mij een mogelijke verklaring, dat 
hevige regens, die zulke hooge slib-cijfers in de Serajoe veroorzaken, 
den bruinen bovengrond uitwasscben en uitspoelen, zoodat er veel 
bleek bruin colloïdaal slib meegaat; dit is wel P 2 0 5 -rijk, maar 
arm aan kali. Deze kwestie hoop ik elders binnenkort nader te 
behandelen. 
Waar men dus tot nu toe op de vraag: „Is bandjir-slib rijker 
of armer dan gewoon slib”? — Z3er uiteenloopende antwoorden kreeg, 
is bet zeer wel mogelijk, dat nu eens „rijker”, dan weer „armer” 
juist is; bovendien komt het er nog op aan, voor welke kuituur 
men de vraag stelt. Yoor rijst bijv. is bruin bandjir-slib rijker, 
omdat voor de rijst pbosphorzuur van grooter belang is dan kali; 
voor tabak zal gewoon bruin slib van boogere waarde zijn, om 
het boogere kaligehalte. De aard der kuituur, en de aard van het 
slib moeten dus bepalen, of men bandjirwater in de leidingen 
wenschelijk of ongewenscht moet achten; natuurlijk afgezien van 
technische kwesties, opslibbing enz. 
Wanneer wij nu al het bijzondere wat er van het wadas-simping- 
slib te zeggen was, samenvatten, dan komt het schadelijke ervan 
— nu geheel afgezien van de terreinsverhooging — uitsluitend neer 
op de afsluiting van de oppervlakte. 
Inderdaad, wanneer er geen voldoende gaswisseling tusschen grond 
en atmosfeer kan plaats hebben, ziet het er voor de vegetatie 
treurig uit. Hoe kan men zich nu helpen? 
Op tweeërlei wijze : 
1°. Men zorgt, dat er geen wadas-simping-slib op de sawah’s komt. 
Dit is de weg, thans ingeslagen. Men gaat n.1. de bevloeiïng 
met wadas-simping-water, uit de Pekatjangan door middel van de 
Liangan-leiding, vervangen door eene nieuwe met goed water, uit 
de Serajoe, door middel der Bandjar-Tjahjana-leiding, afgetapt vlak 
bij Bandjarnegara. 
2o. Men zou ook kunnen zorgen, dat het opgebrachte wadas- 
simping-slib onschadelijk wordt gemaakt — dat de oppervlakte a f slui- 
ting wordt vernietigd. 
Dit zou een zeer mooi idee zijn, als er maar uitvoering aan kon 
