92 — 
worden gegeveD. Maar — daar wringt juist de schoen. Men zou n.1. 
kunnen veronderstellen, dat door intensieve grondbewerking, diep- 
ploegen, of diep om werken met den patjol, het rijke grijze slib met 
den bruinen ondergrond werd gemengd, en daardoor verkregen: 
a een goede physische gesteldheid van den grond, omdat de 
bruine grond op zichzelve eerder te veel, dan te weinig doorlatend 
is; en de menging met het fijne grijze slib zou kunnen maken, dat 
men met minder water ter bevloeiïng zou kunnen volstaan, dan thans 
bijv. noodig is in het gebied der Singomerto-leiding. (Daar komen 
toch stukken in voor, welke tot 10 en 20 L. p.b.p sec. vereischen 
om onder water te blijven!). 
b. een rijke chemische gesteldheid van den grond, omdat het 
grijze slib zoo rijk aan phosphorzuur, kali en kalk is. 
Edoch — wie brengt er bij den Inlander, den orang-tani, diepe 
grondbewerking in? — Ik zag in dit deel van Java patjols gebruiken, 
mooi met houtsnijwerk versierd, maar geheel ongeschikt, om verder 
dan eenige weinige c.M. den grond in te dringen. Zou de bevolking 
dit van oudsher geliefde werktuig genegen zijn te vervangen door 
patjols, waarmede men 1 voet en meer kan indringen — of zelfs 
door een spade? — 
De Regeering heeft blijkbaar geoordeeld, dat de kans op verbe¬ 
tering in deze richting zóó gering was, dat bet de voorkeur verdiende, 
der bevolking met ander-, minder moeite veroorzakend, bevloeiïngs- 
water tegemoet te komen, a) kost deze keuze haar ook een paar 
tonnen gouds meer. 
En zoo zal het in de toekomst mogelijk zijn, om van de velden, 
die thans geen tweede gewassen opbrengen, na den rijst-oogst ook 
djagoeng, katjang, e.a. binnen te halen, zonder tot grondbewerking 
te hoeven over te gaan. Of echter de rijst oogst zelve — die in het 
gebied der Liangan-bevloeiïng met Pekatjangan-water, volgens den 
controleur en den regent hooge —ja zelfs zéér hooge opbrengsten 
(tot boven 60 pikols per bouw) — leverde, in de toekomst met de 
nieuwe bevloeiïng erbij wel zal varen — is een vraag, die open moet 
blijven. De plaatselijke autoriteiten uitten zich in dien geest, dat 
de bevolking veel liever wat minder padi, en dan wél een oogst 
van tweede gewassen, had, dan alléén een rijken padi-oogst. 
