gaan ze voort, dan ftaan ze ftil; nu gaan ze 
weer haaren weg, dan keeren zy weer te rug; 
befbhryvende langwerpige ronde loopkringen 
om de Zon, waardoor zy veeltyds zo verre 
buiten ons gezigt raaken, dat men ze, geduu- 
rende eenige Eeuwen, niet kan zien. Nu zelfs 
is er geen eene te ontdekken. 
V. Wat meer? 
A. Dat zy duistere lichaamen zyn, die, zul¬ 
len wy ze zien, op hunnen hertogt door de 
Zon verlicht moeten zyn. 
V. Wat denkt gy van derzelver Staarten? 
A. Van dezelven valt niets zekers te zeg¬ 
gen. Men gist, dat ze een deel zyn van-der- 
zelver Dampkring*, door de Zon \fcrlicht, en 
daar door zigtbaar voor ons oog geworden. 
De lengte van fommigen heeft men op tagtig 
millioenen mylen begroot. 
V. Hoe veelen heeft men zien verfchy- 
aen ? 
A. Men heeft er, van tydtottyd, me 
honderd waargenoomen ; doch tot dus verre 
den loop van niet meer dan zestig kunnen be¬ 
rekenen. 
V. Waartoe dienen zy ? 
A. Ik wenschte, dat gy my deeze vraag niet 
gedaan hadt, om dat ik er U niets zekers 
van kan zeggen. Wy zien er de almagt van 
den Schepper in, en twyfelen geenszins, oi 
eene even groote wysheid en goedheid zal er 
V I. deel. E tevens 
