aan. De pragtige en vrolyke Hemelen vertellen 
uwe eer. Pf. XIX. a. 
' V. Gewis ik ’rnoet Gods goedheid, die in j 
ons geene onffchüldige vrötykheid haat, hierin | 
erkennen: 1 doch iaaten wy tot de Dampen 
wederkeeren ? 
' A. Weet. dan, dat' dë uitwansfemingen van 
alles , beftaande in geestryke , water- zout- 
zwavel- olie- en aardagtige deden, onzigtbaar 
in' de beneden Lucht opgeheeven, hooger op I 
verdikt worden door de koude, die daar re¬ 
geert ; dat ze daar in blyven hangen, vermids I 
ze, door de ‘ontvangen’ uitgebreidheid by Eet I 
bpftygen, ligter dan de Lucht zelve geworden 
zyn, en dat hy, die deeze Dampen op eenen 
zeer hoogen berg’ ontmoet, dezèlven als eenen I 
Nevel bevindt, doch wy, van dezelven ver- 
wyderd, befchóuwën ze alleen aan eenezyde, j 
Waar door ze ons zeer verdikt voorkomen. Wy I 
noemen ze dan wolken. Zy zyn meest van 
eenè ongeregelde gedaante; fomityds vertoo- | 
hen zy, egter toevallig, figuu'ten van torens, 
bergen, rotÜen , enz. Dus heb’ik ze eens de 
keurigfte Zeêfchulp, die men met oogen kon 
befchouwen, ziéh nabootzen. Dok ziet men er 
wel eens vyf of zej' Koleuren ‘iirt &ch meest 
zyn zy helder óf wit,"' wanneer ze door de | 
Zonneftraaleu 'verlicht 'worden , of wanneer zy 
dézelvert weérkaatzen; anders droevig donker, 
en zwartagtig geiyk by een opkomend 
