zal ik dan voor deezen grooten zegen vari 
niynen Schepper vreezen, beeven, Adderen? 
V. Ik beken, dat gy wél denkt, en wél 
handelt! dan, nooit te vooren hadt ik dit ftuk 
zo ingezien, en my door dwaaslyk bevreesde 
Menfchen laaten meê fleepen, om, gelyk als 
zy, de oogen te bedekken , en de venfters, 
tegen het Blixemlicht ydelyk te (luiten. 
Waarlyk ! ik begryp nu, dat men met zulk 
beeven en Adderen zynen Schepper niet 
A. Ik heb noch meer te zeggen ! Waarom 
zal ik niet het fchoonfte Verfchynfel met 
verrukking aanzien? Waarom niet dit gedugt 
werk met diepe eerbied, zonder flaaffche 
vrees , en tevens met eene aangenaame ver¬ 
wondering befchouwen ? Waarom niet den 
goeden God voor deeze gunst danken? Is er 
iets grootfer in de natuur of voor haar voor- 
deeliger ? Zy fchynt zelve dit te gevoelen. 
Alles geeft, na een Onwêer, nieuwe frisfche 
geuren. De lieve Vogeltjes beginnen wêer te 
zingen; het domme Vee gaat op nieuw graa- 
zen; de Planten Aeuren op ; de Mensch, ver- 
fterkt door de vernieuwde lucht, keert vro- 
lyk tot zyn werk terug ; en ik, niet te be- 
Xchuldigen van de minste reukeloosheid of 
onbedagte domheid, heb niet anders dan myn’ 
pligt met het zien en het opmerken gedaan. 
V. Uw’ pligt ? 
A. Ja* 
