T V li F. 193 
feen egter eerst omtrent de elfde Eèuw te 
tnaakem 
V. Deézé groöte weldaadige inzigten van 
den ver uitzienden God door zulke oüde 
landverwoestettde overftrómingen te dulden* 
beken öt gaarne, zyn my üooit in den zin 
gekomen: ook toen zal men er niet aan ge- 
dagt hebben? 
A. De vraag is alleen, hoe wy er nu van 
behooren te denken, om der uitmuntendfce 
Voorzienigheid- de “Ifchöldige eer te geeven, 
en haare wysheid te erkennen? 
V; Dit ftemme ik ten volle toe: maar» ZO 
doende, raakt evenwel ons L-antl weg? 
A. Alles is daar mede niet verloeren! Weet 
gy niet, dat men, de-Vééneri weggegraaven 
hebbende* en :alles in een én waterpoel veïah* 
derd zynde * dezelvert wel haast uitmaalt 
toet onze-nuttige Watermolens ', en er heer- 
lyk' land van maakt ? Hebt gy dit hooit in 
Holland gezien ? Weet ge niet, dat meh in 
Wildervank, twaalf voeten lands * die alló 
Turf zyn, afgefpit hebbendé, het fchooiiftö 
zaailand lcrygt ? Weet ge niet, dat verfchei- 
■den’ uitgebaggerde Veenen in Ons Vaderlahd* 
in tagtig jaaren tyds, door het aangroeieö * 
rotten, en oritaarten der nieuwe daarin groei¬ 
ende Waterplanten, wederom nieuwen Turf 
uitleveren ?. . 
V. Dus weet dan de Schepper onze ver- 
w i l . deel. N bezen 
