ONZE ZUIDERZEE. 381 
taan afkeeren, en nu tot'de-Zee zeggen : W 
hier tee en niet verder ! Mogten wy zulk eene 
ontferming met ons^ lieve Vaderland , zulk 
eene genade durven verwagten, en er ons nu 
op kunnen verlaaten! Wilden onze Landsge- 
nooten zelven door een heilig leven grond 
tot dat vertrouwen leggen ! Hoe ondraaglyk 
is toch het denkbeeld van eenmaal door de- 
Zeegolven ingeflokt te zullen worden ! Dan, 
wanneer men al of de Zeegaten vernaauwt, 
of de Dyken rondom de Zuiderzee verhoogt, 
wy zullen evenwel eene waakende hemelfche 
Voorzienigheid altyd noodig hebben : men- 
fchelyk vermogen en konst zyn beiden buiten 
deeze geheel en altyd ydel. ■■ 
V. Zou er geene andere uitkomst kunnen 
gebooren worden ? 
A. Ik weet niet, wat ik U daarvan zeggen 
zal, mogelyk ja ! Eenige dingen toch doen 
fommigen vermoeden, dat de Saifoenen op 
zekere tyden veranderen, en dus verademing 
aan het Vaderland zouden kunnen geeven >- 
doch wy hebben er noch te weinig onder¬ 
vinding van, om er iets zekers van te dur¬ 
ven bepaalen. g 
V. Ik ben eens aan de Noordzee, wilder 
en woester van aanzien dan de Zuiderzee, 
geweest, cn dagt toen, dat wy het meest van 
haar te vreezen hadden ? 
A. Zeker heeft Zeeland, de Hoek van 
Hol- 
