A, Op veele hooge plant zen der Land* 
r nergei 
der -Reeduinen, en- óp de Velnwe, 
daar het water., zo helder als Kristal, tót 
oog wonderlyk bekoort. 
V. Wat voórüeel geeven deeze -bronnen 
en bekken? 
A. Dit is noch te wéinig onderzont! Wy 
weeten, dat, in de Duinen en op'de Vela- 
we, veel yzer wordt gevonden, en dat >de 
"lüdït met ztrarè ïtwavdlagtige ftolfen en met 
vitrioolgeesten zeer bezwangerd is, welken, 
on het yzer werkende -, aan dé wateren der 
Bronnen eene mineraale kragt tot verfterkirfg 
der Zenuwen, en tot -opeoing van vërftbpte 
Vaten géevëfi. 
V. Is dat alles ? 
A. Neen! Zy dóén meer nur. Zy drenken, 
door de Godlyke beftelling, de vérftrooid 
woonende Landlieden, en. het zwervend 
Vee; brengendë aan de eerften liet water, 
om zo te fpreeken , van zelfs thuis , en 
fohynende dezelven te willen behaagen door 
baaren kronkelenden loop. Hoe fieflyk fcliil- 
dert r dit een oud heilig Dichter? Die de 
-fonteinen uititrtdt door de dalen , dat zitui- 
frhen de gebergten heenen wandelen. Zy dren. 
'ken al ’t gedierte des velds ; de, woudezels 
breeken er haaren dorst mede .' By dezelve woont 
h et gevogelte des hemels , een Jlem gevende 
1. DEEL. C C 
