hebben ,, tasten zy hunne kokertjes fzelve I 
aan, en floppen de gaatjesdie• zy uk- I 
gegeeten- hebben, met de korrels van hun- I 
nen afgang toe,, op dat het huisje ,zo lang 
4igt blyve,- als hun ■taogelyk .is?- Zal iet 1 
eng 1 'èevend. Wormpje einde lyk. vjn flaat 1 
veranderen-,. bet geert het Vooraf' gevoelt > I 
cn e@n wouden : om;Jn eenerui- I 
mer lusht " te leeven ; <danfluit het de 
beide openingen van het; kokertje toe., I 
en, na tien of twaalf-dagan * komt ,et 1 
een vereflverd- gr-ys Uiltje uit te voörfehyni I 
Om êen korïftondlg geluk -en genot van I 
de -goeéferen 'égfies! godlöozen uïtr’te beel¬ 
den, leende- men èudfyds - hiervan een Zjit* 
beeld. Hy bouwt zyn huis alt 'eene Motta 
Job. XXVÏk 18. Deeze thlcjes zyn m teer, I 
dat zéM&óor den zjrgt aanraakenden-h vinger I 
verbryzeld worden. Voorheen is dit ook I 
al opgemerkt , en daarom als eene fraaie: 1 
gelykeiiis ia eed Dichtstuk gebruikt, om. I 
naametyk de' ydelheid ' van' ’s Menfcheri I 
fcragt, fcfioónheid en goederen, wanneer de 1 
hand van God dezelvén aanraakt, af te I 
'maaien- Gy duet zyne bevalligheid Jmeliery 1 
als eene Mottéi Pf. XXXÏX: ta. Men vindt I 
ook Móttfen - op Planten , Èfn in het Wa- I 
ter, die zeer frame 'Kokertjes voor zich 1 
inaaken uit de vliezen der, Gewasfen —— I 
In deeze Schepping is ook verfcheidenheid. | 
V. Ho« 
