fl§0 O H W E B E Jt. 
zy niet kan gaan , geen worm dooden» 
geen blad verfchroeien ; met één woord» 
dat het gevaar des Blixems wel het ont- 
zaggelykfte maar niet het grootfte is. De i 
boosheid beeve voor het Onweder , nooit 
fiddere een heilig Kind voor de ftem van 
zynen Hemelfchen Vader. Hy is by het- 
zelve , en het is veilig. Waar zoude ik 
heenen gaan , dus zong de onbevreesde | 
godvruchtige Dichter van een zeer verhe¬ 
ven Lied met deeze fchoone woorden» ! 
i vaar zoude ik heenen gaan voor uwen 
Geest ? en Waar zoude ik heenen vlieden 
voor uw aangezigt ? Zo ik opvoer ten 
Hemel , gy zyt daar : of heddede ik my 
in de helle , dat is » in den fta^t des 
doods , Ziet gy zyt daar. Name ik vleu¬ 
gelen des dageraads , woonde ik aan 
viterfie der Zee ook daar zoude uwe < 
hand my geleiden , en uwe regterhand zou 
my houden. Indien ik zeide , . de duisternis 
zal my immers bedekken , dan is de nacht 
een licht om my. ''Ook eh verduistert de 
duisternis voor u niet : maar de nagt licht\ 
als de dag : de duisternis is als het licht-, \ 
Vs. CXXXÏX. 7—12. 
V. Welk eene kragtige Taal , welke. 
fchoone uitdrukkingen ! - Het Onwe' 
der trekt 'af -- Laat ons nu ondef 
dcezen Boom gaan zitten , en deszett 8 
