PLAKTEN. 241 
maalttheid der vergeevende Genade, ’t Ge¬ 
loof vtard't hier gefterkt door een Zinnebeeld, 
van de Natuur ontleend. Wat zegt de 
eeuwige God tot dat einde ? Hoor deeze 
verzekerende uitfpraak. Jef. XLIV. 22. Ik 
delge uwe -overtredingen uit als eenen ne¬ 
vel , die ons eerst belette iets te zien, 
doch zelf daarna niet meer gezien wordt; 
en uwe zonden ah eene wolke , - die men 
Veeltyds aan den Hemel ziet dry ven, 
doch, gaande weg, door den wind zo ver¬ 
dund wordt, dat de geheel© Wolk verdwynt 
*-- Ik dacht, aanfchouwende de fchoone 
Zon, toen alles verlichtende, aan dat verhe¬ 
ven woord van de hooge Majefteit: Ik for¬ 
meert het licht , en fcheppe de duisternis .... 
Ik de Heere doe alle deeze dingen. Jef. 
XLV. 7. En vervolgens de Planten , zo 
fraai door den Nevel en den Daauw be- 
’ paarld , glinfterende met alle koleuren 
van den Regenboog , onder myn oog ko¬ 
mende , las ik. in dezelven het oude be¬ 
vel, dat tot heden ftand grypt , alleen 
door eene alvermoogende onderhouding. 
God zeide , dat de aarde uitfchiete gras- 
Jcheutkens , kruid zaad - zaaiende , vrugtbaar 
geboomte , draagende vrucht1 naar zynen 
aart, welks zaad daarin zy op de aarde: 
en het was alzo. Gen. I. ir. 
V. En hier bleef het by? 
, III. DEEL, Q 
A. Neen! 
