44» ’T VERWONDERLTKE M DE, PLANTEN. 
A. Neen ! onder eene verwondering ovet 
eene zo grooriche uitfpraak , zeide ik, in 
eene ftille taal „ O myn eeuwige Maaker, 
welk eene ongemeene groote Verfcheiden- 
heid , * ook hier in uwe Schepping ! De 
Vloer, der gelreele Aarde is met Planten 
beflagen , en deeze Gewasfen zyn geene 
Menfthen ", geene Dieren , geene Voge-i 
len , geene Visfchen -, erf geene Infe&en, 
maar ’t zyn,Planten ; en hoe wyd ver* 
fchillen ze niet van de gemelde Schepfe-' 
ïen.!'' Kunnen geenen zich beweegen wer- 
waards zy willen , om hun voedfel te 
zoeken , deeze Planten ftaan vast in de Aar- j 
de , en dus niet gevormd zynde , dat; 
zy zich kunnen roeren , om elders den 
kost te gaan zoeken, zo hebt gy, O eeu, 
wige Wysheid ! het dus beftemd , dat 
het voedfel nu tot dezelven nadert” -• 1 
Deeze Planten gelyken eene kleine Pro- 
vintie te zyn , beftierd door eigen’ Wet¬ 
ten , die , met alle andere Schepfelen 
vast verbonden door de wonderlykfte tus- 
fchen iofchietende fmeltingen (alzo er een 
vast verband tusfehen deeze Planten en 
den Menseb is) een overeenftemmend Ge¬ 
heel of een Heelal uitmaaken ; even ge- 
lyk de zeven Gewesten onzes Vaderlands* 
hoewel elk door eigen’ wetten geregeerd* 
egter door de Unie van Utrecht verbon¬ 
den. 
