322 NUT DER G E W A b o • 
iEPELBLAD de heilzaanjfte zouten ; dat de 
Zuuring de zuure , maar het zoethout 
de aangenaamfte zoete vogten uit: de aar¬ 
de trekt, en de fchaadelyken wegftoot, 
op den wil des grooten, Scheppers , 
op dat zy niet zouden ontaarten , en 
wanorde in de Natuur voortbrengen? —• 
En zullen wy niet met nederige hartelyke 
dankzeggingen onzen hemelfchen Weldoe¬ 
ner te voet vallen , wanneer wy , de 
Gewasfen onzer'Tuinen tot hertelling on¬ 
zer verlooren’ kragten eetende , deezen 
voelen wederkeéren zo fchielyk , als wy 
geenen nuttigen ? Zullen wy Hem niet ver- 
è'eren , wanneer wy zien , dat Hy veele 
Planten aan ons Vaderland gegeeven beeft, 
juist gefchikt , om de hier meest heer- 
fchende ziekten te geneezen ; of wanneer wy 
anderen vinden , zo gelukkig beftemd, 
om óns Vèe in krankheden te hertellen, 
die ze dan zelf uitzoeken , en bygevolg 
kennen moeten ? Zekerlyk ik weet 
fiiet, hoe ik geboeg bewonderen zal een 
Alvermogen , dat deeze kundigheid in de 
Dieren gelegd heeft ; hoe ik genoeg den 
grooten Verzorger van alles voor deeze 
gunften jegens ons zal danken. „ Helpt 
„ my , alles wat adem heeft! helpt my, om 
dèn Heere te loven !” verder, daar (laat 
de klaproos en de maluwe : my dunkt. 
