boven de Dieren ift onze vyffe 2 ame nfpraak 
gezegd heb. (I. Deel bh 237-^30^ 
V, Ik zal U alles gewonnen geeven, als gy 
ffiy de zwarigheid, die men uit de taal der 
Dieren kan afleiden , zult weggenomen heb¬ 
ben : ik heb toch wel hooren zeggen, dat 
zy eene Taal hebben ? 
A. Zeker, eene Taal te hebben* of eefle 
Taal met oordeel aan te leeren, zyn twee 
zeer verfchillende zaaken: het laatfte gaat 
boven hun vermogen , het eerfte is hun ei¬ 
gen en natuurlyk, dat is, zy geeven 'door^'te¬ 
kens te, kennen, wat in hun omgaat, en elke 
foort heeft zyn eigen geluid. De Hen vindt 
iets, zy roept de jonge omloopende kiekens 
om in den vond te deelen: deezen verftaan 
haar, Z y verlaaten alles, en loopen met 
vreugd en yver naar haar toe -- Het 
jong gebroed raakt van de moeder af; door 
een treurig gepiep geeft het zyne verlegen¬ 
heid te kennen-de Haan hoort of ont* 
dekt iets, dat hem ontzet; hy fchreeuwt, en 
roept de Hennen tot zich; of zy fchreeu- - 
wen, en hy antwoort haar. Zy krygen on¬ 
derling twist, hy er na toe , en fielt zich 
tusfchen de- vegtende partyen, haar beflraf- 
fende, met onvergenoegde toonen over de vy. 
andfchap , zo l ang tot dat zy aflaaten den 
flryd voort te zetten. Hy raakt in oorlog 
met zynen nabuur, houdt een tweegevegt* 
