tèet dikwils verwonderd , dat hy zó weinig 
heeft vah de aanvalligheid en vriendelykheid* 
die andere Honden ons zo r^kelylc betoonem 
Onder de twaalf is er foms geen één, die ons 
Vleit. Zy gaan ons onverfchillig voörby, en 
fehynen weinig ingenomen te zyn met den 
Mensch. De Herdershond is wel de lelyk- 
fiedoch hy overtreft mogelyk alle anderen 
door ingefchaapen’ hoedanigheden. Volg den 
Kooiman naar de Eendenkooi, en gy zult 
zien, hoe onvermoeid die Hond zynen Meester 
helpt in het vangen van Eendvogelen. Hoe 
zou het een Herdersjongen in de wyde Hei* 
den van Drenthe, van de Veluwe, van de 
Meyery van ’s Bosch en van de Baronnie vart 
Breda maaken, als hy met eenige honderd 
Schaapen , s’morgens , zal uitgaan, dezelven 
den geheelen dag in zo ruime vlakten hoe* 
den, en, s’avonds laat, met hen terug Itee- 
ren , zonder één te verliezen* hadt hy niet' 
zynen Hond by zich ? Deeze loopt altoos 
den weg-, links en regts, over en weer, agter 
de uitgaande kudde, en dryft ze voort tot in 
de Hei * daar hy, wanneer ze graast* zich by 
zynen jongen Meester legt te rusten , en, 
terwyl deeze een Herderslied op zyn© fluit 
opdeunt, het oog op de afzwervers houdt» 
welken hy, opftaande, met een verftoord ge¬ 
blaf weer naar den grooten hoop jaagt, öf 
geeft men hem geen, gehoor, er na toe 
