Zult gy het paard fterkte geeven ? Kunt gy xy* 
nen hals met donder bekleeden ? Zult gy het be* 
roeren als eenen Sprinkhaan ? Be pragt van zyn 
gffnuif is eene yerfchrikJdng. Het graaft in den 
grond, en het is vrolyk in zynt kragt en trekt 
uit, den gehamasten te gemotte. Het belacht de 
mat > ende en wordt niet entjlelt, ende en keert 
niet wederom van wegen het zweert. Tegen hem 
ratelt de pylkoker ; het vlammig yzer der fphssfe 
en der hnee. Met fchudding en beroering Soit 
Ut de aarde op, en het gdooft niet, dat het U 
het gebnd der bazuine. In ’t volle geklank der 
bazuint, zeit het heah : en riekt den kryg van 
verre, den donder der Forfien , en ’t gejuich , 
Wat dunkt U, ziet gy niet, in deeze zee® 
foekoodyke befchryving, het moedig Arabic 
fche Paard, tót den oorlog uitgerust? het 
trappelt den grond; gy hoort het fnuiven van 
wegen deszelfè moed, gy ziet het met opge» 
fleeken’ ooren , en glinfterende oogen, 
V. Het moedig Arabifche Paard? 
A. Begrypt gy dat niet? job woonde in 
die oorden, en zag zulke Paarden. De On* 
zen hebben wel dezelfde hoedanigheden; doelt 
het ras deezer Dieren verfchilt onderling, ge- 
lyk dat der Honden. Gy zult dit wel gezien, 
maar er geen acht op gegeeven hebben. Een 
ramsneuzig Holfteinsch Paard, uitmuntend net 
van leest, verfchilt van het groot fterk ge- 
fpierde Engelfche; het laage Hongaarfche 
