^lat * naast dé Hondeti, onder ona* hati- 
delbaarfte en kerzaamfte Dieren te tellen zyn. > 
Uit düizeild Menfchen kennen zy niet alleen I 
hunne Meesters en derzelver ftemmen; maar 
Z y geeven ook tekenen van droefheid, wan- | 
neer ze hen niet, en van vreugde, wanneef [ 
ie hen al zien -Valt iemant byna on- i 
der hunne pooten, zy zullen den gevallenen 
ontzien * en liever eenen geweldigen fprong J 
over hem heenen doen» dan hem vertree- 
den — «In verfcheiden’ Provintien onzeS I 
La-ndS, en zelfs» van hier af tot den Donauw 
toe, worden zy doof de ftem hunner Bellier- j 
deren alleen. geregeerd , te weeten, op het 
woord hot Haan zy regts, en op dat van haar 
links af. Men leert hun dit al vroeg; dan 
de afkomst van het overoude gebruik dee- 
zer woorden id, algemeen, zo veel ik weet;, 
onbekend -— Hun geheugen is ongemeen 
groot. Eenen weg» dien zy eens betreedea 
hebben, al is dezelve twaalf uuren lang, 
vinden zy, zelfs by nagt, ligtelyk weder , 
en zullen daarop niet ftilftaan voor dat ze 
thuis zyn, ten zy ze eene herberg onder weg 
Vinden, waar zy het voorheen wél gehad 
hebben —— Allerlek konsten kan men hun 
leeren; ik zal ef U raaar ééne noemen. Een’ 
onzer Prinfen van eene korte geftalte een hóóg 
fchoon Paard berydende, welk te beklimmen 
hem zeer moeilyk viel, zo leerde öteh hét 
