itfö ZANG DER VOGEÊEN. 
pennïTigikens ? zo weinig. keurt men ze waar* 
dig ! en niet één mn die is nor God ver '■». 
geeten. Luc. XIL 6. Welk eene naauwzor- 
gende Voorzienigheid omtrent Vogeltjes , die 
de Kinders voor zo weinig gelds aan elkan- 
deren verkoopen! Het doordringend Oog des 
Alweetenden ziet. één graankorreltje, van 
niemant ontdekt , : op ' den • weg liggen, en 
voorts het wisfelvallig en onzeker heen en 
weer zwieren der vliegende Vogelen beftie- 
rende , weet het derzelver . oog daar heen 
te leiden ,1 en dobr den blyden vond de 
hongerigen te voeden* 
V. Hoe veel belang heeft dan niet het ge* 
ringfte Vogeltje, en hoe veel meer w y niet, 
in de magt en goedheid van een altyd zor* 
gend Opperwezen? 
A. Hierom wilde de wyze jéstjs ons voor 
altoos afleeren, zich met dwaaze vooruit* 
kopende nuttelooze zorgen nagt en dag te 
pynigen. Gaat gy dezelve niet zeer veel te 
boven ? vraagt Hy daarop. Een nieuw onver- 
wagt bewys, dat de Mensch ver boven de 
Dieren verheven‘is* 
V. Luisteren wy ,■ eiHéve ! een weinig 
naar den algemeenen zang, met welke de 
dankende Vogelen den God der Natuur in 
den vroegen morgenftond vereeren. Willen 
zo veele laat Gaapenden de ooren er niet aan 
kenen, dat wy het doen! 
A. Zo 
