verfcheiden’ forten , naamelyk, Schuif- Kat- 
Boom- Steen- Kerk-Uilen, de een al groo- 
t er en fchoonex dan de ander - Bygeloovigen, 
lieden, die het hoofd meestal vol kwaade 
voortekens hebben, gaat een koude gril over 
het ]yf, wanneer zy.dezelven, ’s avonds, m 
de Boomen hooren roepen. Het heeft my 
nooit verveeld , en-gy moet het ook met ge- • 
noegen keren hooren. ’t Is de aart des Vo¬ 
gels , door den Schepper in hem gelegd, die 
er ons niet bevreesd door wilde maaken. Hy 
vindt, ’s nagts, zyne fpyze : zyn oog is zelfs 
gevormd, om in ’t donkere te kunnen zien,™ 
waarom mag hy dan niet uitvliegen , en zich 
doen hooren ? Beftemd, om dan te vliegen , 
en ons van Muizen te bevryden , bezit de Uil 
een uitftekend gevoelig gezigr: hy ziet der- 
halven weinig by dag, doch fcherp by nagt, 
om de Muizen te betrappen. Kleine Vogeltjes 
behaagen hem ook. Wanneer gy die begeert 
levendig en in menigte te vangen , zet eenen 
Uil vast op eene kruk, in .een land naby heg¬ 
gen of bosfchen , met lymftokjes aan dezelve 
vastgemaakt. Zo dra het kleine Pluimgedierte 
zynetr vyand bemerkt, en wel dat hy vast 
zit, roepen zy dit met verheugde' ftemmen 
elkanderen toe , waarop .zy befluiten, hem 
eenen algemeenen oorlog aan.te doen- Zy 
verzamelen zich derhalven , en vallen dan op 
hem aan met een geweldig, gefchreeuw ; de 
R 3 kleine 
