leid tot zyne groots fmert, eenen der twee 
Oievaars, op het dak van zyn huis woonen., 
de , dood. Dit is nu vyftien ot zestien jaaren 
geleden. Sints dien tyd, is de ega daar om- 
ftreeks gebleeven, doch ongepaard, en fchynt, 
wegens fteeds duurende droefheid over het- 
geleden verlies, op den nest niet te willen 
kom p fl: dan, wanneer dezelve vervalt, brengt 
zy, nu en dan, een ftuk houts tot herftellin- 
ge* aan , of, wanneer anderen denzelven 
Willen inneemen , jaagt zy dezelven daarvan 
V. Twee fraaie gevallen indedaad ? 
A. Ik zal hierby myne ondervinding voegen. 
Voorheen te Rhenoy in de Betuwe woonende,’ 
liet ik een’ jongen Ojevaar uit eenen nest van 
de Kerk haaien , en, gekortwiekt, m mynen 
Höf loopan. Ik gaf hem den naam van Klep., 
ontleend van ’t aartig vreugde-geluid, dat zy 
dikwerf maaken. Hy hieldt mynen Tuin zui¬ 
ver van ongedierte,' en' kwam, wanneer ik 
hem riep hy zynen naam, aanftonds hy my, 
om uit myne hand te eeten, of, wanneer 
ik den grond ergens wilde omfpitten, bleef hy 
by my ftaan, om de Wormen uit de nieuw om¬ 
gekeerde aarde op te vangen. Hoe veel moei. 
te ik deedt, om hem to dwingen» eenen Visch 
verkeerd, dat is, met den ftaart naar de keel 
gekeerd, in te Hokken, ik kon het nooit va» 
hem verkrygen. Stak ik den Visch met ge¬ 
il 5 weid 
