j, * © T E « * A. L. 295 
fchuw maar gemeenzaam , dikwerf «iaatet, 
de, dat men digt by hem kome , t. .. t 
™,en zang luistere. Gy zret my naderen, en 
reSviieU^/X"^: 
of van den Ysvogel, geené levendigheid 
den Kwikftaart. 
V. Waarom niet ? , 
A. Hadt hy zo fterk gekoleurde veeren als t 
Ysvoeeltie of de Wielewaal», dan was hy een 
*£$£** Vogel, die aU- bezat wat 
to t zulk eenen Vogel behoorde, doch 
geen allervolmaakte Boom, Plant, Bloem, 
Dier of Vogel. Elk fchynt maar m ** 
Soonteid uit te mogen fteeken , en mort 
, ich daar mede vergenoegen. Hy moet dan 
£ fierlyk van uiterlyke gedaante doch 
dit gebrek wordt oneindig vergoed door 
«elodv, onnavolgbaar is, en ons urn 1 
au doen bewonderen de ultmunteuue 
Ses aaubiddeiyiten Scheppers, aan tt 
lieve Vogeltje gegeeven. 
V’’ Hoe is zyne Zangwyze i 
A. Het Mannetje, aan zyne roodagtige pon¬ 
ten kenbaar , zingt niet , voor dat het - 
" Wvfie verbbnden is; des zya zang z,n 
eenoegen over zynen echt te kennen geert , 
S^fgevolg zyner liefde is. Deere zang ts 
