VEEEHEID ' 
335 ) 
dekken , dan wy tot nu toe geweeten heb¬ 
ben. . . • • • Keeren wy terug naar den 
Vyver- 
V. Gy fpoort ray dus tot Waarneemub 
* A. Tot Waarneemingen zekerlyk! Wy zyn 
nugelukkiglyk , die barbaarfche tyden te 
boven, in welken men dezelven verzuimde, 
en de GeleeVdheid in, onverftaanbaare redene¬ 
ringen , die eenen waaren grondflag misten, 
ftelde en waaruit men voorts befluiten trok , 
die tot oneere van den Schepper waren,-en 
ver bezyden den waaren aart der geichaapen 
dingen liepen. 
V. Is dit niet een gebrek in de Visfchen, 
dat zy, in alle tyden van het jaar, niet fa* 
kwaam ter fpyze zyn ? 
A Dit is ook den Dieren en den Vogelen 
eigen, naamelyk, in den tyd, waarin zy jon- 
J, draagen en bloeien , of tulen1 m den 
Visfchen, wanneer zy kuit fchieten. Even- 
wel i S er geen tyd, door de hertelling der 
goede Voorzienigheid van God, waarin wy 
ceene fmaakelyke Visfchen kunnen eeten. 
ïs de jagt op onze Rivieren, om zo te fpree- 
ken, ten opzigte van eenigen, daardoor nu 
geflooten» dan bieden zich anderen, tot eene 
«oede fpyze aan. En wanneer al fommigen vooï 
onze tafels geheel onbekwaam mogten. geoor* 
deeld worden, ’t geen egter nooit gebeurd is 
