u o C M. 255 
dun afloopende, en eindigende in eenen fynea 
borftel met een beenig uitftek, eenen vinger 
lang, zaagswyze getand, met meer dan tagtig 
tandjes, waar door de ftaart een pyl gelykt. 
Hv beeft foms twee fpeeren op den ftaart, 
die »Bi,*, verwisfeld wordt, «oneer de 
nieuwe den ouden uit den weg floot, doch 
niet eer dat de eerfte in ftaat is , om 
Visfchen, tot 4eszelfs voedfel noodig, doof 
het geweldig flaan te dooden. Dit verwis- 
felen van ftaart heeft de Schepper voor dee- 
Z en Viïch zeer noodig geoordeeld, om dat 
de zaagtanden der oude fpeer door den 
tyd breeken, of ftqmp wordenden de Visch 
dus eene nieuwe noodig krygt. Den olie uit 
de lever h&eft-jde Alverzorger tot een heil- 
zaam geneesmiddel voor uitwendige bezerm- 
gen gefchikt, waarom alle Visfchers denzel- 
ven in Huis hebben -- Eindelyk de ge- 
w oone ROCh , een kraakbeen! ge Visch, zón¬ 
der vinnen, door zyne platheid en doorneft 
teoe n andere Visfchen befchut, breed van 
•lyf, met eenen langen dunnen ftaart, die ook 
al 'met fmaak van veelen wordt gegeetcn. 
— Zeg niy nu, of gy niet uit zulk een 
aantal van Visfchen, allen van verfchilleiiden 
fmaak, en waaronder verfcheiden’ zyn ,die men 
Trefevisfchen onzer Zuiderzee moet noemen ♦ 
komende uit de Noordzee tot ons , dan, wan¬ 
neer ze best bekwaam zyn ter fpyzes zeg 
