magt en wysheid van den Heer der Natuur, 
•U tot eene oneere zou zyn. 
: V. Gaa bidt ik U dan voort? 
A. Laat ik, eerst, aan een fchoon Diertje., 
dat zo wel als de Vogelen met koleuren 
pronkt, gedenken. De- zeemuis, zo geheeten 
wegens haaren fpitfen kop, hairig en eirond 
lichaam, waarin zy de Land-Muizen even¬ 
aart, zynde zes of zeven duimen lang, en 
anderhalven breed, heeft eene taaie huid; 
doch is verfierd, midden'op den rug, met 
eene menigte ongemeene fyne gekrulde hairt» 
jes , als fioszyde. Beide zyden zyn, eert 
vinger breed, bezet met dunne overglan- 
zige hairen v die altoos de heerlykfte ko¬ 
leuren, welken men bedenken kan , in de 
oogen doen- fchitieren. De buik heeft twee¬ 
ëndertig tepels , waaruit dikke Hevige bors¬ 
tels voortkomen, ten getale van drie duizend 
zes honderd en agtënveertig , welken het Dier 
zo kan intrekken , dat men er de puntjes 
maar van ziet, en, verlengd zynde, kruipt 
het, geene pooten hebbende, met dezelven* 
die daarom fchums naar agteren liaan, op 
den grond. Zeg-my nu, is niet dit Zee¬ 
diertje van een keurig maakfel, met fchoon- 
heden verfierd , waaraan de Schepper de ont- 
breekeude voeten op eene aartige wyze heeft 
weeten te vergoeden ? 
V. Het laatfte ftem ik 'volkomen toe. 
Zeg 
