is intusfclien zeer vreemd, dat men ze in 
ons I<and aantreft, en dit leid veeler ge* 
dachten, om aan de verwoestingen, door 
den Zondvloed aangeregt, te denken. Hoe 
het ook zy. 
V. Hoe het ook zy, wilt gy zeggen, de 
konst of anders het alvermogen van den 
God der Aarde fchittert in deZeeappelen uit! 
Ik herinner my nu, vergeeten te hebben U 
tevraagen, by het aantoonen van den fchoo- 
nen inwendigen toeftel der vierentwintig Zeé- 
hoorns, welke Dieren daarin zitten , hóe zy 
die harde huizen bewoonen , en daarin ke¬ 
ven?... Hebtgy dit opzettelyk voor my ver- 
A. Neen ! maar er Is geen ding, waarvan 
wy minder weeten. Zo lang wy toch de Af¬ 
gronden der Zee niet doorfnuffelen, of de Pa¬ 
den onder de Wateren, daar deeze Dieren in 
hunne Hoorns keven , bewandelen kunnen, 
gaat dit, ten aanzien van allen, boven ons 
vermogen. Eenigen heeft men alleen leeren 
kennen. 
V. Zyn wy nu aan ’t einde ? 
A. Laat ik U noch een vierde noemen, om 
uwe verwondering te doen voortduuren. De 
zeester kan daartoe dienen. Zy is eene vol¬ 
maakte Ster, plat, met vyf groote punten, 
onzagt van huid op den rug , gelyk aan 
fagrynleder, hebbende den bek in het mid- 
