het geen, tot in het binnenfte vlies door 
en door trekkende, de Visfchen voor deeze 
zwarte koleur zo bang maakt, als wy zyn 
voor vergift, 
V. Zou men wel immer hier zulk eene 
voorzorg des algoeden Scheppers zoeken ? 
A. Eindelyk moet gy noch iets vreemds 
opmerken , naamelyk, dat deeze en an¬ 
dere Zeefchepfelen de gewoonte hebben van 
twee aan twee te gaan , ’t zy tot betere 
verdediging , tot onderlinge hulp , of uit 
Huwelyksliefde, of om eene andere ons 
onbekende reden. Heeft dit ook plaats on¬ 
der alle Landdieren ? 
V* Ik ke b het nooit gehoord ! Dan , het is 
mjr genoeg-, dat gy uw Wöura gehouden hebt. 
Myne verwondering is tegens alle kwyning 
behoed , zy zal nu voortduurén ; want ik 
moet, willens of onwillens, verzet blyven 
ftaan over zo fchoone dingen! 
A. En daarom mag ik, na zo veele 
voorlichting U gegeeven te hebben , dee- 
’ze Zamenfpraak hier eindigen. Herdenk, 
‘ hoe veele dingen ik U van de Dieren, Vo¬ 
gelen en Visfchen gezegd heb ; dingen die 
niet alleen uwe verwondering moeten doen 
voortduurén, maar ook U opwekken tot 
eenen beftendigen lof. Indien men toch ouds- 
tyds belastte: looft den Heere van de aarde, 
gy Walvisfchen , en alle Afgronden Pf. 
CXLVIIL 
