— Γ 
53 
ματΐίωσι τω πληθει. γαμψό) δε δια, το την αλκήν σχε¬ 
δόν απασαν αύτοΐς 
* 
-- διά ' " 
τχτων είναι. 
Εχει δε κα) την τύ ςοματος φύσιν τα ζωα τύτων τε 
των έργων ενεκα και ετι της αναπνοής, όσα άναπνεΐ των 
ζωων κα) καταψύχεται Θύραθεν, η γάρ φύσις αύτη καθ’ 5 
αυτήν, ώσπερ είπομεν, το7ς κοινοΐς πάντων μορίοις εις πολ¬ 
λά των Ιδίων καταχρηται, οΐον κα) επ) τύ ςοματος η μεν 
τροφή πάντων κοινόν, η δ' άΐνκη τινων ίδιον κα) ο λόγος 
ετερων, ετι δε το άναπνεΐν ού πάντων κοινόν. η δε φύσις 
άπαντα συνηγαγεν εις εν, ποίησα διαφοράν αΰ τ» Τύ μορί κίο 
προς τάς της εργασίας διαφοράς, διό τα μεν εςι συςομω- 
τερα, τά δε μεγαλόςομα. 0σα μεν γάρ τροφής κα) ανα¬ 
πνοής κα) λογκ χάριν, συςομωτερα, των δε βοήθειας χά- 
ριν τά μεν καρχαρόδοντα πάντα άνερρωγότα. ούσης γάρ 
αύτοΐς της αλκής εν τοΐς δηγμασι χρήσιμον το μεγάλην 15 
εΐναι την άνάπτυζιν τού ςοματος · πλείοσι γάρ κα) κατά 
μέϊζ ον δηζ εται, οσονπερ αν επ) το πλέον άνερρωγη το ςό- 
μα. εχκσι δε κα) των Ιχθύων οι δηκτικό) κα) σαρκοφάγοι 
τοίύτον ςόμα, οι δε μη σαρκοφάγοι μύουρον’ τοιύτον γάρ 
αύτοΐς χρήσιμον, εκεΐνο δε άχρηςον. τοΐς δ' ορνισίν εςι το 2α 
καλό μεν ον ρύγχος ςίμα' τύτο γάρ άντ) χειλών κα) οδόν- 
των εχουσιν. διαφε'ρει δε τ «το κατά τάς χρήσεις κα) τάς 
βοήθειας, τά μεν γάρ γαμψωνυχα καλύμενα διά τό σαρκο- 
φαγεΐν κα) μηδέν) τρεφεσθαι καρπω γαμψόν εχει τό ρόγ¬ 
χος άπαντα * χρήσιμον γάρ προς το κρατεΊν κα) βιαςικω- 25 
τερον τ οίκτο πεφυκός. η δ' άλκη εν τύτω τε κα) τοΐς ονυζι, 
διό και τούς όνυχας γαμψότερους εχουσιν. των δ' άλλων 
εκάςω προς τον βίον χρητιμόν εςι τό ρύγχος, οΐον τοΐς 
μεν δρυοκόποις ισχυρόν και σκληρόν, κα) κόρα^ι κα) κο- 
ρακωδεσι, τοΐς δε μικροις γλαφυρόν πρός τάς συ}\λ.ογάς 6 ο 
των καρπών κα) τάς λήψεις των Χ^ωδαρίων. οσα δε ποη- 
φάγα κα) οσα παρ' ίλη ζη, καθάπερ τά πλωτά κα) ςε- 
