26 
—. Β — 
κατειργασμόνην εκ. της γης ταίς ρίζαις (διό και περίττω- 
μ,α « γίνεται τοίς φυτοΐς' τγ γάρ γγ\ και τϊ\ εν αύτγ βερ- 
μότητι χρηται ώσπερ κοιλία), τα <^ε ζωα πάντα /Λεν τχε- 
&>ν, τα <£ε πορευτικά φανερως, οΓον γ^ν εν αύτο?£ ε%ε* το 
5 της κοιλίας κύτος, εξ ης, ώσπερ εκείνα ταίς ρίζαις, ταυ τα 
δεί τινι την τροφήν λαμβανειν, έως το της έχομένης πέ¬ 
ψεως λάβγ τέλος, η μεν γάρ τέ ςόματος έργασί α παρα- 
δίδωσι τν\ κοιλία, παρά δέ ταυτής έτερον αναγκαιον λαμ- 
βάνειν, ίπερ συμβέβηκεν' αί γαρ φλέβες κατατείνονται 
ίθ δια τέ μεσεντερίν παράπαν, κάτωβεν άρ^αμεναι μέχρι της 
κοιλίας, δεί <£ε ταυτα βεωρείν έκ τε των ανατομών και της 
φυτικής ιςορίας. έπέι δε πάσης τροφής έςί τι δεκτικόν και 
των γινομένων περιττωμάτων, αι δέ φλέβες οΐον άγγέίον 
αίματος είσι, φανερόν οτι το αίμα η τελευταία τροφή τοΐς 
15 βάοις τοίς έναίμοις έςί, τοίς δ’άναίμοις το άνάλογον. και διά 
τέτο μη λαμβάνχσί τε τροφήν ύπολείπει τέτο και λαμβά- 
ν«<πν αυξάνεται, κα\ χρηςης μεν ίσης υγιεινόν, φαύλης <£ε 
φαυλον. οτι μεν «ν το αίμα τροφής ένεκεν υπάρχει τοΐς 
έναίμοις, φανερόν έκ τέτων και των τούτων. καί γάρ διά 
20 τέτο βιγγανόμενον αίσβησιν ου ποιεί, ώσπερ έδ’ άλλο των 
περιττωμάτων έδέν. έδ’ η τροφή καύάπερ σάρ'ί * αυτή γάρ 
βιγγανομένη ποιεί αίσβησιν. ου γάρ συνεχές έστι το αίμα 
ταυτγ έδέ συμπεφυκός, αλλ’ οΐον εν άγγείω τυγχάνει κεί¬ 
μενον εν τε τν? καρδία και ταίς φλεψίν. ον (^ε τρόπον 
25 λαμβάνει εξ αύτέ τα μόρια την αυ^ησιν, έτι δέ περ] τρο¬ 
φής όλως, εν τοίς περ) γενέσεως και έν έτέροις οικειότερόν 
έςι διελβείν. νυν έπι τοσέτον εϊρησβω (τοσίτον γάρ χρή¬ 
σιμον), οτι τό αίμα τροφής ένεκα και τροφής των μο¬ 
ρίων έςίν. 
30 Ύάς <$ε καλουμένας Τνας το μέν έχει αίμα τό δ' ούκ 4 
έχει, ο Τον τό των έλάφων και προκών, διόπερ έ πηγνυται 
τό τούτον αίμα’ τ» γάρ αίματος τό μέν υδατώδες μάλλον 
