120 
— Δ — 
προς την από της γης νομήν, τ οΐς δ\ εί μάκρος ην επι 
βραχέα" ιν. ετ ι τοΐς κρεωφάγοις αυτών ύπ εναντίον το μήκος 
προς τον β(ον* 6 γάρ μάκρος αύχην ασθενής, τοΐς δ* ο βίος 
εκ τκ κρατεΐν εςίν. διόπερ χδεν των γαμψώνυχων μακρον 
5 εχει τον αυχένα, τα δε ςεγανόποδα κα\ διγρημενους μεν 
εχοντα τους πόδας σεσιμω μένους δε, ως εν τω αύτω γίνει 
ον τα τοΐς ςεγανόποσι, τον μεν αυχένα μακρον εχχσιν (χρη- 
τιμος γάρ τούτος ων προς την τροφήν την εκ τ« ύγ/>κ), τα 
<^ε σκέλη προς την νευσιν βραχέα, διαφοράν δ’ εχει κα\ 
ίο τα ρυγχη κατα τνς βίους, τα μεν γαρ ευ ου εχει τα όε 
γαμψόν, εύθυ μεν όσα τροφής ενεκεν, γαμψόν δε τα ω- 
μοφάγα' χρήσιμον γαρ προς το κρατεΐν το τούτον, την δε 
τροφήν αναγκαΐον από ζωων πορίζεσθαι, και τα πολλά 
βιαζομενοις. όσων δ' ελειος ο βίος και ποοφαγος, πλατύ 
15 το ρυγχος εχουσιν’ προς τε γαρ τ^ν ορυζιν χρήσιμον το 
τούτον κα\ προς την της τροφής σπασιν και κουράν. ενια 
δε και μακρον εχει το ρυγχος των τούτων, ώσπερ και τον 
αυχένα, δια το λαμβάνειν την τροφήν εκ Τ6 βάθους, και 
τα πολλά των τοιουτων και των ςεγανοποδων η απλώς η 
20 κατα το μόριον ταυτό θηρεύοντα ζγ των εν τω ύγρω ενια 
ζωδαρίων’ και γίνεται τοΐς τούτοις ο μεν αύχην καθάπερ 
αλιευτικός κάλαμος, το δε ρυγχος οΐον ορμιά και το αγ- 
κιςρον. τά δε πρανή του σώματος κα\ τά ύπτια, και τά 
τ» καλ^μεν* θωραχος επϊ των τετραπόδων, ολοφυης ό τό- 
23 πος επ\ των ορνίθων εςίν * άπηρτημενας γάρ άντι των βρα¬ 
χιόνων κα\ των σκελών των προσθίων εχρσι τάς πτέρυγας, 
ίδιον τι μόριον, διόπερ άντι ωμοπλάτης τά τελευταία επ\ 
τ« νωτκ των πτερύγων εχουσιν. σκέλη δε καθάπερ άνθρω¬ 
πος δυο, κεκαμμενα καθάπερ τά τετράποδα εΐσω, και ύχ 
30 ώσπερ άνθρωπος εξω* τάς δ\ πτέρυγας, ως τά πρόσθια 
σκέλη των τετραπόδων, επ\ το περίφερες, δίπνν δ’ εξ ανάγ¬ 
κης εςίν ’ των γάρ εναίμων η τ» ορνιθος ουσία, αμα δε και 
