97? 
afinaainge van het eerfte gevallen , niet 
■Weinig deszelfs weeligen groei. Om een 
■verheeven geluk , het grootfte , welk im¬ 
mer het Menschdom kon ontvangen , 
te fchilderen , zong een veruitziende- Dich¬ 
ter , door eenen ' hoogen Geest aangebla¬ 
zen : Hy (de eeuwige Verlosfer) zal ne- 
derdaalen , ah een regen op het nagras» 
ff. LXXII. 6. 
V. Als nu dit éetfte of tweede Gras 
niet op zynen tyd groeit ? 
A. Dit gebeurde, gelyk gy weet, in 
den voorleden jaare 1778 , op veele plaat- 
iea door de \langduurige hette en gebrek 
Van Regen :, weshalven men , in fommige 
Dorpen onzes Vaderlands , waar alle Vaar¬ 
ten en Slooten en Putten meest waren uit¬ 
gedroogd , gedwongen was diepe gaten te 
graaven , om water te vinden voor de 
Inwooners en het Vee. ' Elders moest men 
de Runderen uit de Weiden , die geheel 
kaal en verbrand waren , thuis haaien , 
en hun Hooi geeven ; zy leedeu honger, 
en veele Landlieden, hadden geep voe¬ 
der. Myne bogen waren getuigen, y^n dee-. 
Ze i ellenden. ,Zy deeden my wee , en de 
droeve herinnering van dat woord. KWaïd. 
op in my : # heb een droogte, geroepen, 
ope? bet land t en over de bergen , en 
over het hoorn , en over den most, , on. 
$3 «W- 
