m 
V. Hoe zo ? 
A. De Schryver deezer woorden , dunkt 
my , fchynt hier niet 'tot gedachten geko- 
men te zyn , of men wel immer aan der- 
. «elver Waarheid zou twyfelen : volkomen 
Vindt men hem bewust van zyne ftille op- 
tegtheid , des hy geene bewyzen van ver. 
zekering • in zyn verhaal, aanvoert : veel 
min zoekt hy door opfmukking van weid- 
fche woordenpraal de toejuiching der Leze. 
ren te willen verkrygen. Hy denkt nergens 
anders op dan op Waarheid Des neemt 
zyn eerfte verflag der Scheppinge zodanig 
myn hart in , dat ik naar het volgende 
met den grootften eeroied luistere. Geen 
Engel, dunkt ray , kon- het in den he¬ 
mel verhevener , fchootier of kragtiger uit¬ 
drukken , duidelyker my niets zeggen. De 
Aarde nu was woest en ledig, en duisternis 
was op den afgrond, « vs.' %. Welk eene le, 
vendige befchryving van den eerden fchrik- 
baarenden akeligen ftaat der Waereld { 
maar welk eene heugelyke verandering 
door het volgend woord uitgedmkt V. en de 
Geeft Gods zweefde op de wateren l Voorts 
nog aangenaamér elke daarop volgende al- 
magtige uitfpraak : f God griffe : daar zy 
Ucht , en daar werdt Licht vs. 3. eene 
"taal , zo verheven , dat ^.onginus , een 
Heiden , er zich over verwonderde, God 
Gg4 ' gei. 
