DER VIER70B 
tanden verfien is. i_Albertuse n cwmhiolus 
eigenenhemeen kortedunneftart, maar 
eenlanghen fcherpen muil toe. Deoogen 
tenanfien van ’cghehele lijf heelt hyzoo 
klein, dat Plinius gelooft heeft dathy don¬ 
ker van geficht was , en Tgikander hem 
Mugale tuphlen , Vegctius blinde Muis ge- 
noemt hcefr. Hy is ten deel rofch, ten 
deel donker, met een witten buik. Hy 
heefteen Varkens fnuit, met hayr befet: 
de dart tenanfien van andereMuifen twe- 
maal korter. De tanden befch rijft 
brozinusMus. De tanden feit hy, die wy 
in die Muis ghefien hebben, waren twee 
vooruitftekende , tuften de maaltanden 
was een ledige plaats, maar alles t’faam- 
gevoegt. De maaltand had maar een lang¬ 
werpige punr. Detwcde de kleinfte van 
alhadtdrypunten, 7.0 kleindatfe naulijk 
konden geilen werden. Daar na volgden 
vier maaltanden : van welke de vier 
grootftein dry punten verdeelt wierden, 
maarde punt van de vierde was zo klein 
■ dat hy naulijk ghefien wierdt , nochtans 
met vier fcherpigheidtjes verfien. In het 
onderdeel van de mond zijn, behalven de 
viergenoemde, de anderefonder eenich 
tuflènruim t’faam verknocht. Zo datfe in 
alles een getal van vierentwintig uitmaa- 
ken. Datfe over den Appennin niet zijn, 
getuigt Plinius'. Maarvolghens CMntthiolus 
zijnzy in geheel Italië, en voornament 
lijk in ’t landt van Tarenten , en ook in 
Hoogdiiitflandt. ’s Winters lopen fy in 
de Hallen, enSomcrs veel in de thuinen 
en plaatfen met koemis beleit. Zy eten de 
wortels van kruiden, maar voornament- 
lijkdeectbarediftels, met grootc fchade 
vandebouluyden. Gcfnerus heeft ook ge- 
hoort datfe dode krengen eten. Datfe in 
’tland vanTarentumgeen vergif hebben , 
verhaalt (JWatthiolus : Barbarus datfe van 
het gherammel der raders feer vcrlchrik- 
ken. Hy heeft ten anfien van andere Mui- 
feneen heel fijne Item , maar wijl hy don¬ 
ker van geficht valt, ishyloom. Dat zijn 
beet vergiftig is, kond ghy daar uit oor¬ 
delen, dat hy van de Katten gevanghen , 
nietgegheten werdt. Het onghemak van 
de eene fwangere maakt het onghemak 
van de andere fwangere groter. De Alpi- 
fe Muis heeft zijn naam van de plaats daar 
hy leeft bekomen , HcrmoUus noemt hem 
, Marmota. Enige Grieken Arftomny, oft 
Bccrmuis, om de gelijkheid die hy met¬ 
ten Beer heeft, i _Albertus betrekt tot den 
felvcn de Empetra, maar wat dat voor een 
dier is, weet men op huiden niet. Met 
het hooft gelijkt hy een Haas, in grootte 
eenKonyn, en heeft zo korte oren , datfe 
naulijk boven de hayren uitpuilen. Hyis 
verfcheiden en lang van hayr als de Das. 
Hy heeft een korte ftart, de voeten met 
Icherpc nagels verfien, daar hy diep mede 
P' i H- 
Tfl G E D I F. R E N. i 4 r 
in db^aarifé graaft, ’s Winters wordt hy 
dikmaal zo vet, dat hy wanfehapen op- 
fwelt. Zommigedoen’erby, dat hy Ha- 
ze tanden heeft, en foo fy meteen fchaar Zoo “”.' 
opgefneden werden , in ene nacht weder [ Dcmokr - 
uit wallen. Van de innerlijke delen is dit 
van Severinus angerrterkt'. Dat de klooten 
wat hoog liggen. Dar de blinde darm heel 
wijd, als de maag, 1 binnen ruw, ennets- 
wijs is , maar in de-lijfmoer van buiten 
binnewaarts leir. De lever is veclklovig, 
en infeven quabbengcfcheidcn , van wel¬ 
ke de grootfte nac de linker zijd helt, de 
overige na de rechter, en alle van malkan¬ 
der onderfcheiden. Het klapvlies van de 
galblaasfchietin de twaalfvingcrdarm : De 
milt is lang als van een grote Zwalu De wa- 
terpefen loopen niet rechtflreeks van de 
nieren, maar hangen an den rtigh , en zijn 
klein. Zy worden veel in de Annanife ber¬ 
gen in ’tland van Triden ten gevonden.Sy 
verkeren ook in de koude en fneeuachtige 
plaatfen van Hoogduicfland. Zy eten vrug- 
ten, voornamentlijkmelk.dicfyalsde big¬ 
gen fuigen, en worden daarom veel inde 
Harders hutten ghevonden. Tam zijnde 
eten fy pap, broëd,vis, en ’tgeen haar voor¬ 
geworpen werd. Sy worden omtrent Karf- 
mis flapendein de aarde gevonden, en uit- 
gegravert, worden ook niet eer wakker voor 
datfe door de warmte van de Zón oft vuur 
ontdoyt werden. Zy worden lichtlijk ver- 
fchrikt: vefgramt zijnde, geven fy een ge¬ 
luid als een fluit , oft voorduiden onwe- 
der. Zy zijn zoo fwaar van reuk datfe 
Zomers naulijk konnen geleden worden. 
Zy zijn ook niet zonder verftand. Tegen 
de Winter brenghen fy hoy en ruigten in 
haar hollen. De een tegen d’aarde leggen¬ 
de word met hoy belaft , d’andcrc trek¬ 
ken den gheladen mette ftart na het hol. 
Datfe twee gaten in haar hollen maken is 
gemeen , door welkers eene zy inlopen , 
en omtrent het ander werpen zy haar drek 
uit. Met het naderen van de koude 
lluitenzy hfetgat van den ingang, maar 
als die dringt, maken fy het ander zoo 
dicht, dattet naulijk meteen fchop kan op¬ 
gegraven werden. Omtrent het eind van 
September inkruipende , blijven zy in 
malkander gherolt, meer oft min als ze¬ 
ven, maar van onghelijk getal, inhaarneft, 
tottet begin van de Lente, legghen ron¬ 
ken. Als deandere uitlopen , blijfter een 
deurbewaarder by ’tholdieopeen heuvel 
alsopeen baak uitliet. Zoo hy iets merkt 
waarfchouwthy de ander met een heel fij¬ 
ne ftem, die dan alle in’t hol lopen, en hy 
felfalderleft. Zy (pelen alleenlijk in helder 
weer. Zy murmelen, en na deanmerking 
van Stumpfius blaften fy als Honden. Tam 
zijnde vanghen zy de luifen van demen- 
fchen, als de Apen. Zy komen by de 
Alpife volkeren in de fpijfe , voor- 
S 2 na- 
