DER VIERVOE 
fomtijds mette vrouwen vleeflijk verlame- 
len, en in ’t openbaar telen , waarom fy te 
Sparta uitte kerk gewccrt wierdcn. Sy ge¬ 
voelen ook het onderlcheit der reuken ons 
onkekent: Sy ruiken ’t geen achter haar is, 
om datfe,wijlfy fneegzijn,na’tfeggen van 
Plinius , de hoedanigheden van de heb- 
lijkheid des lichaams door den reuk beko¬ 
men. Zyfnuffelen met het hooft na d’aar- 
de gebogen, en ontfangen daarom den 
damp van de eerft-befmette locht. Zy zijn 
fneeg van gehoor. Op haar vierde maar.d 
verwiftèlcn fy haar tanden, en verliefen 
haar winterhayren. Als haar de maag be¬ 
laft is eten fy gras. Zy verwerpen licht haar 
vrucht, indien de Reu, daarfy afgetrokken 
hebben, gedood werd. 
Veiftand. Zy hebben goedt verftand en gheheu- 
genis, en datfe leerfaamzijn, getuigen veel 
voorbeelden.Hy heeft by Plutarchus fo veel 
fteentjesineenohjfpotgeworpen, totdat 
hy den oly oprylende,de lèlve lekken kon- 
de.Sy onthouden de wegen, hoewel fy heel 
lang zijn.En geen dier bchalven de menlch 
heeft groter geheugenïs als fy. Eenfeker 
hond tc Venetie, kende na dry jaren zijn 
ouden meefter noch midden op de markt. 
De hond van Vlyjjes na twintig jaren. In ’t 
Ichouburg van Mnrcellus iflèr een in ’tan- 
lien van Vefpalianus ingebragt, die aller¬ 
lei fpronghen maken konde, en lich heel 
aartigkondezickveinfen. Wantna enige 
tekenen van overvallen pijn, viel hy neder 
als dood, en liet zich gins en herwaarts 
trekken ; daar na, als uit een diepen flaap 
opftaande,beweegden hy lich. Franciskus 
Hertog van Mantua, door liektc ftom zijn¬ 
de, had een hond gheleert op zijn wenken 
een ider zijner hovelingen te roepen, dien 
hybegheerde. Een ander heeft voorden 
Keyl'ar Iuftianus, in ’t anlien van’tghe- 
meen , de ringen der toefienders van zijn 
meefter onder malkander gemengt zijnde, 
zo naukeurlijk onderkent, dat hy een ider 
de fijne wedergaf.Ge vraagt zijnde wie dat- 
terrijk oftarm, eenhocroftweduwwas, 
weeshy datan, methetanvattenvaniders 
kleet. Van haar getrouheid tegen haar mee- 
r fters heeft Flinius dit. Dat een hond tegen 
8. c. 40'. de moordenaars voor zijn meefter gheftre- 
den heeft, en dat hy, zijn meefter gedood t 
zijnde, vjn 't lichaam niet ghewekenis, 
maat de voghels, en wilde dieren daar af 
joeg,hebben wy gehoort. Datter ook een in 
Epirus den doodflager van zijn meefter be¬ 
kennende , hem met fcheuren en blaften 
hetfchelmftuk heeft doen belyden. Den 
Koningder Garamanten hebben twe hon¬ 
denhonden , dictegenzijn wederftrevers 
ftreden.om den Oorloog van Kolophonie, 
uitzijn Ballingfchap vcrloft.Die van Kafta- 
bala hebben enige benden van honden ge¬ 
had : die waren altijd eerft in den ftrijd , en 
weigerden nimmermeer. Dit waren ghe- 
T I G E DIEREN. i 4P 
trouwe hulp-benden die geen huurloon 
! trokken. De honden hebben, als de Kim- 
1 bren gedood waren, haar hutten,die op (le¬ 
den Honden verdedicht.De hond van Infon 
Lytius , die gedood was, wilde niet meere¬ 
ten, en ftierf van honger. De hond welke 
Hirkanusgenoemtwas, heeft zich, op de 
vuurtombe van den Koning Lyfimachus 
geklommen zijnde, in de vlam geworpen, 
gelijk ookdie van den Koning Hiero. Phi- 
lifius gedenkt ook den hond van den tyran 
Gelo. Die van Nikomedes Koningh van 
Bithynie word ook gedacht, die desKo- 
ningshuifvrou Confingisverlcheurde, om 
datfe al te geil met haar man dertelde. By 
u heeft een hond den Edelen Volkdtms , die 
het Cifelinfc burgerrechtgcleeraartheeft, 
met een Havik tegen den avond van ’tvelt 
komende,van een moordenaar bevrijr.Een 
ander heeft den Heken Raadsheer Cielius, 
te Placentia vandegewapende overvallen, 
befchermt; en hy is niet eer gewond t voor 
dat den hond gedood was. Maar boven al 
iflèt by onlêtijtdoor de daden van’rRoom- 
fe volk bewelen. Alllèr ten tijdedatAppius 
Iünius, en Publius Silius, Borgermeefters 
waren, van T. Sabinusen zijn Haven, ten 
gevallen van Nero de Zoon van Germani- 
kus ftraf gevordert wierd, heeft den hond 
van een der felver niet konnen van de ghe- 
vankenis ge weert werden', en is ook niet 
van’t dode lichaam geweken, dat op dege- 
monife ladder geworpen was, maar maakte 
een beklaaglijkgehuil, in ’tanlien van een 
grote menigte vanRoomlè volkeren,en als 
ymant hemlpijs voorwierp,heeft hy die fijn 
doden meefter voor de montgeleit. Defel- 
ve is ook in denTyber gelopen,daar ’t do¬ 
de lichaam ingeworpen was, en trachtc dat 
tc ftutten in’t gelïgt van veel menfchen,die 
de getrouheit van den hond quanten an- 
fchouwen. Hiertoe behoort die,welke den scaiig. e*. 
doodllager van zijn meefter verraden, en creit. ioi. 
omgebragtheeft. Gelijk ook dievan Kor- 
fika, die lijn meefters lichaam,door de kou¬ 
de geftorvé,ook van fijn alderbefte vrinden 
niet heeft willen laten wegvoeren,voor dat 
hy ook felfftorf. Ik lal nictileggen van die, 
welke met haar Hecren hebbenwillcn ge- 
brant en begraven zijn. Hoedanige dievan 
Pohis, de treurlchrijver,vanPhyrrus,enThe- 
odorus was. Dat den hond van den dichter 
Eupolis na zijn doodt lich uitghehongerc 
heefr:dat die van Infon Lycius geen fpijs wil- 
denemen.Dat eenhond, Dariusdiengro- ^ [; 
tenen laatften Albeheerfcher alleen tot de 1 . ,'c. jV 
doodheeft gefelfchap gehouden. Datdie 
van Xantippus zijn t fcheep varende mee¬ 
fter lt> lang nagefv/ommenis, tot dat hy ver¬ 
loop, verhalen de Gelchichtfchryvers. Van Gebruik. 
’tHondevlces hebben allefedigfte volke¬ 
ren een afkeer: ren waarde nood dat ver- 
eifchte. Die van Senegacten haar, lbo wy s P i,s. 
Kadamufus, indien wy andere ghcloo- 
T 2 ven, 
