nibroz. 
\mbroz. 
• 3 - C'5* 
Ambroz. 
I. 3.C.6. 
DER VIERVOE 
befte zijn, welkeffirLwiruitdeTcvcnen 
Tijgers, Epirus, het Landfchap van de 
Moloflen, enChaoniavoortbrengen. By 
de Perfen zijn de ftoutfte en fnelfte gevon¬ 
den , volgens CMegaJlhenes. In het Land¬ 
fchap Thebeth de grootfte : In’t Lantfchap 
Gingui zo ftout datfe de Leeuwen dorven 
antaften. Hoe zy moeten gevoed werden, 
leren zy, die van den Landbouw gefchre- 
ven hebben. Zy waren in achting by Al- 
fonfusKoningvanNapels. Byden groten 
Cham van Tartarie,die’er daarom vijfdui¬ 
zend onderhiel. Zy worden verfcheident- 
lijk onderfcheiden: want fy zijn ten anfien 
der wilde dieren , Haas-honden , andere 
kleine, die alleen den Das vervolgen. An- 
derezijn Vogel-honden, die de Vogels al- 
lengsjesin het netjagen;enige zijn Warer- 
hoden, andere om groot wild te jagen. Zo 
ghy haar geboort-plaats beziet, zijnfe 
d' Arkader, Thracier , dc Griek , de Itlïaan, 
De Lnccdcmonier, de Unger de Sarmaat, 
De Kelt , de Kretife , de trotfe KaJHiaan , 
De Kariër, tAfagneefs, d’Amorg en Tegeaat. 
Zo ghy haar verw beziet, zijnfe vaal, ho- 
nigverwig,wit,enfwart. De wittefchrik- 
ken een weinig tijds voor’t water. De zel¬ 
ve met fwarte plekken getekent, hebben 
dikke en tere benen. Devalezijn ftout en 
fterk; maar niet fnelin’tlopen. Defwar- 
tezijn kloek, maar wijl zy kort van benen 
zijn, volghenzy de witte niet in fnelheid. 
Men moet een Hond uitkieièn die wreed 
van gezicht is, meteen groote kop, die de 
bovenlip neerwaarts hangt,met rode ogen, 
open neufgaten, fcherpe tanden, een dik¬ 
ken hals, en een brede bord, op dat hy den 
Lecufchijnt gelijk te zijn. De befte Haas¬ 
hond is, die lang en plat van kop is, met 
fpitfe kleine achterwaarts hellende ooren, 
en die de bovenlip niet neerwaarts over de 
onderfte afhangt, met een langen enenig- 
zins dikken hals, een fcherpen borft, lange 
kloeke ribben ; enge heupen , hoge benen, 
meer mager als vet,geen dikke ftart, nocht 
ookhecllang, en diczelfnimmeroftzel- 
den blaft. Zommighe worden totte Jacht 
uitgeleid ; andere lopen van zelf; en alszy 
een Haas gevangen hebben, komen zy we¬ 
der t’huis, die by de Latijnen Vertagi ghe- 
noemt werden. Van de Brakken zijn ’cr zo 
veel gedachten als van delachthonden. In 
Schotland zijn dryerlei Honden; eenige 
zijn heel ftoutengefwind ter loop. Andere 
zijn Brakken oft reuk volgers, die de viflên 
tuiden de klippen konnen oplpeuren. Ee- 
nighe zijn merendeels rofch, met fwarte 
plekken, oft fwart, met rode plekken gete¬ 
kent, die de dieven , en de geftoole goede¬ 
ren metzulkenfneegheid weten op te zoe¬ 
ken, datfe ook over de rivieren fwemmen. 
Zodanige zijn de Engelfe en Schotten ge¬ 
wend op te voeden ; en indien iemand 
hem, die met zodanigen brak oft reukhont 
T I G E DIEREN. iyi 
na zijn goed zoekt, zijn verborgen plaatfen 
niet Iaat doorfnuffelen , word voor een dief 
gehouden. Indien wy Blondus volgen, moet 
hy kort,en meerplat alskrom van muil zijn, 
met een vicrfchotig hooft, met benen ach¬ 
ter en voor even hoogh , met een borft met 
groter als den buik, een platten rug, tot de 
ftart toe uitgeftrekt, met hangende ooren, 
en gauwe ooghen. De befte van al zijn de 
Kretife, dc Toskaanfc , Brittanife, en 
Spaaniè. De Wachthonden zijn die, welke 
het Vee, en dc Bocrehuizen bewaken. De 
witte word voorde befte gehouden, om 
van de Wolven onderlcheiden te werden. 
De zodanige hebben, volgens BeUonitts , by ncl| onïus 
deTurken geen eigen meeftcr, en komen 
daarom ookin geen huizen. Zy flapcn op 
matten die op de ftraat gefprcitlegghen. 
Daarwierden eertijds vijf hondert tot be- 
fcherming der ftallen by dc Romeinen on¬ 
derhouden. Vande Vechthonden, ende 
onnutte komt bynanictsvoor. Die brengt 
Engeland voort-, maar van dit jaar heeft 
dat land ook onder de menfehen bloed- 
dorftige Doggen begonnen op te voeden, 
verdoemelijkchoofden, die totnochtoe 
met haar’sKonings bloed niet hebben 
konnen verzaad werden. Zodanige hon¬ 
den hebbende Spanjarts ook regende In¬ 
dianen gebruikt, die fy ook met menfehen- 
vlees (pijfden, om de menfehen te hitziger 
an te taften. VafpuesTpur.nez, heeffe in plaats 
van beulsgcbruikt. Wy hadden byna de 
Indifc vergeten, van welke Ttfjeremberg al- Nier.H.E, 
dusfpreekt: daar loopt in de nieuwe we- 1 ' 9,c,j6 ‘ 
reld een geilacht van honden, behalven die 
gene, welkedeoudeghekcnt hebben. In 
aarten verftandzijnfedeonze byna gelijk, 
en in gedaante niet veel verfchciden. Dat 
gheflacht, ’t welk de Indianen Xeloitzeu- 
ïntli noemen, is heel groot van lijf, en dik¬ 
maal bovendry ellebogen, zonder eenigh 
hayr; maar met een zachte kale huid be¬ 
dekt, en met goudgele en blauwe plekken 
getekent. Hetander noemen zy Itzccuin- 
tcporzotli; en van zijn Vaderland, daar hy 
voortkomt, MechufeHond. Hyisdievan 
| Malta gelijk, en met witte, fwarte, en gcel- 
blinkendc plekken, met eenige wanfehik- 
kelijkheid verzien. Hy is bcquaam om me¬ 
de te fpelen, angenaam en niet traagin het 
| ftrooken, met een bult op’t hooft, oft van 
de fchouders uitpuilende : want hy heeft 
byna geen hals. Het derde geilacht word 
Tetichigenoemt, de onfe in allesghelijk, 
1 behalven dat hy vandroeviggczichtis. Hy 
i is by de Indianen eetbaar, als eertijds by de 
Thraciers, om datfe mogelijkbydeGrie- 
| ken in gebruik waren, zo wy Sexttts Empin - 
kus ghcloovcn. Voorwaar Diokles, eenGe- 
neesmeefteruitde fchool van die ten tijde 
van t-Asklepiadcs waren, heeft de zieken 
vlees van jonghe Honden voorgcfchreven. 
Maar by de Indianen zijn de Honden Ko- 
T 3 ZLimells 
