DER VIERVOE 
Heteerft is dc opklim mende holle ader die 
in ’t rechter hartoorfchict. Het twedcisdc 
grote hartader, die in’t linker harroor ge¬ 
vel! word. Het derde isde hartadcrachtige 
leverader, die wel een ader genoemt is,wijl 
hy bloed tin heeft, waar van hy de bynaam 
vande hartaderachtige heeft,om dat hy een 
dob’lerok als een hartader heeft.Defe wort 
in de long gevoegt, om die te voeden. Het 
4. is de aderachtige hartader, die in de lin¬ 
ker holte vanthartinlchict, welkers ampt 
is het bloed, in die holte bereid, opwaarts 
na de herflène te voeren , tot voortteling 
van dc dierlijke geeft. In de rechter holte 
zijn enige klapvliefen, oftfehotdeurtjes , 
gelijk ook in de linker holte, die den uit¬ 
gang van ’t bloed beletten. De long heeft 
fesquabben. Daar zijn ook binnefpieren 
omtrent het ftrottenhooft ghefien, welke 
ontfteken zijnde het oprechte keelgcfwel, 
angina genoemt, verwekken. An de wor¬ 
tels van de fchacht vertoonden fich de 
voorftaandc klieren, die een weinig groter 
zijn, welke ontfteken zijnde een Druipert 
veroorfaaken. Het hooft van de fchacht, 
isde tong vande Kat gelijk. Wy hebben 
ook een doorwech na de blaas angemerkt. 
De herflènpan is met enige rode ftrepen ge¬ 
lijk als met aderen ondcrfcheiden. Het bin- 
nen-ooris voornamentlijk wel uitgheholt. 
Want dat werktuig was hem , gelijk ook, 
’tgefichr, niet weinig nodig, om ’s nachts 
zijn roof te vervolgen. In dele Kat is ook 
angemerkt,de vereniging vande grote hart¬ 
en holle ader : namenthjkdaarhy eerftin 
de heuptakken verdeelt werd. Ik gheloof 
dattet alle dieren gemeen is, ’t geen ik in ’t 
ruggenmergh van een huiskat heb anghe- 
merkt : Want wijl dat met zijn eigen viie- 
fen bedekt is, bekleden die, welke met het 
harde herflènvlies over een komen, en die 
het dunne herflènvlies gelijken, het einde 
van den ruchgraat, en ook de fenuwen die 
T I G E D I E R E N. t SS 
uit haar felfs voortkomen. Maar wijl haar 
paeren ider, gelijk i 1 veel touwtjes voort¬ 
komen, ftaat hieran te tekenen, dat de ge¬ 
leide toutjes oft peesjes, een weinig voort¬ 
gelopen zijnde, terftond weder alsineen 
bondel, de knopen van de koornhalmen 
niet ongelijk, t’faam vergaderen.Maar wijl 
ider peesje met de felve vliefenghedektis, 
werden zy, daar zyan die knoop oft bon¬ 
del raken, indien gy dc felfftandigheid der 
vliefen achterwaarts trekt, geheel berooft. 
Daar is in een wettighe rib van een tamme, 
een langwerpigh ronde knoop angemerkt, 
deKampernoelje,dieopde bomen waflèn, 
niet ongelijk; welkers innerlijk midden 
volgaatjcs en doorgangetjes met enighe 
bloeddruppelen belet, veriien was. Daar 
wierd getwijfclt onder mijn medeftander 
vandefeontleding, of het cenffaamghe- 
groeide breuk , oft een dwaling in de vor- 
niingdoorovertolligeftofwas. In’t boch- 
tighedeel van ’t vootliooftsbcen van de 
menfchj’t welk tullen beide Icit, leggen e- 
ven foo beide de winkbrauwenopde rech¬ 
te wortel vande neus. Indien gyin dit deel 
graaft, oft het been met een boor opent, 
lult gy twe langwerpige kuiltjes vinden, 
diefchuins in ’t bovendeel onder de herf- 
fenpan lopen : maar die onderwaarts blind, 
en als met traliën verfien zijn. Niemand 
fchijnt te konnen twijflèlen , dat dit de 
plaats van den reuk is, daar de ingeplantc 
geeft, als in’toor beflotenwerd. Ik weet 
niet wat de ondeders daar van geoordeelt 
hebben, ik geloof datfe tot noch toeniet 
gevonden zijn. Maar ons gevoelen wordt 
verfterktjom dat in,dc honden, die in dele 
zin vry overtreffen , defe holletjes zijn ; 
en ook breed en meer Achtbaar als in 
de menfeh. In dc gheftarte Aap hebben 
wy dit niet konnen vinden , moghelijk 
om dat hy in die zin minder inoft over¬ 
treffen. 
V 
HET 
