DER VIERVOETIGE DIEREN. 
169 
metten Havik, de Raaf, den Elephant, en 
Adderflang. Men ghclooft als den Havik 
van zijn vlcefch gegeten heeft,dat hy fterft. 
’tZclve gebeurtden Raaf, ten waar hy fich 
mette Iaurierblaan befchermdc. Dathyvan 
den Elephant ingellokt werd, onder fchijn 
van groene bladeren , diehy ghelijk is; en 
zulkx met verlies van zijn eigen leven , ten 
waar hy zich terftond met den wilden olijf¬ 
boom wedergenas, beuzelt Solinus. Door 
vrees van de Adders en Hoornflangen hout 
hy zich in de heefters. Zijn quijl dat uit 
zijn mond , omzijn tayheid, alseendraad 
op ’t hooft van de flang neerdruipt, dood 
• den zei ven. Plinius maakt hem omtrent de 
wilde vijghboom woeft, maar anders on- 
fchadelijk. Zo ghy zijn natuur en andere 
s. dingheninziet, hy opent zeit Plinius noit 
zijn mond; maar ziet om met het verdrai- 
jen vanzijn gehele hooft , hyzelf meteen 
gapende mond verheven zijnde. Als hy 
dood is, word hy bleek, 's Winters ver- 
fchuilt hy als andere Haaghdiflèn. De aart 
van zijn verw is noch wonderhjker: want 
hy verandert die na malkander, nu in de 
oogen, dan in deftart, oft het geheelelijf, 
en verbeeld altijd die verw , welke hem 
aldcrnaaftis, behalvcn deroodc en witte. 
Van de bleke beveiligt Ambro&inus het (elf¬ 
de, cn dat met ondervinding gefterkt. Van 
de verandering van de verw doet hy ’er 
ook de witte by, en brengt tot bewijs de 
getuigenis vaneen treffelijk man voort, die 
hem m zijn neufdock gefloten hadde, en 
meende dat hy doot was,om dat hy de wit¬ 
heid van die neufdock zo afbeelde. Maar 
de Chameleons van Peirefcius, trokken de 
verwen van de voorwerpzclen niet an fich, 
’t zy datfe groen oft afgrauw zijn, zeit Caf- 
fendus. Zy trekken maar een fwartheid an 
zich, met dat deel, daarzy oft mede tegen 
de Zon, oft’t vuur gekeert zijn. Ditis zel¬ 
den cn wonderlijk,dat de ogen vande Cha- 
meleon niet beide gezamentlijk beweeght 
werden ; maar dat het een ergens na om¬ 
ziende , het ander oft onbeweegt blijft, oft 
elders heen flrekt. Zy bewegen haaran al¬ 
le zijden, om haar vier fchijfjes die zy heb¬ 
ben, zonder enige vertoning van deregen- 
boogskring, maar alleenlijk van den appel, 
an welke ’t hoornvlies ( wijl dat gelijk het 
gehele lijfgcfprenkelt, ghekartelt, englin- 
iferigisj) rondom eindigt, 
in Dat zy deinwoonders van Kokinchina 
tot fpijs zijn, verhaalt de befchrijver van 
die landen. Zy worden veel t’zamenghe- 
bonden,verkocht, en ghekochtzijndc, in 
’t vuur geworpen, en de band doorgebrant 
zijnde, worlielcn zyzodanighteghenhet 
vuur, datzer trachten uit te lopen; maar 
worden ten leden, overwonnen zijnde, ge¬ 
braden. De huit afgefchraptzijnde,blijft’er 
fpierwit vlees over, ft welk in zeker voch- 
tigheid,onze boter gelijk,gekookt werd. 
Hy heeft ook zijn gebruik indegenees- Gebruik in 
kond. Teghen ’t vallend-evel kookt hem ‘ ,e s ences * 
Trallimus in een nieuwe verglaafdepotmet 
oly, totdathy verfletert. Teghen’rvoer- 
evel maakt hy ook een wonderlijke zalf, 
die gy by hem zien kond. i_Arnoldus VilU- 
norftmts herdelt niette tong, boven den ge- 
brekkelijken gehangen,de verloren geheu- 
genis. Anderehanghen hem om den hals, 
omhetghevaarlijk kinderbaren te verhoe¬ 
den. iMtrtcllus verdrijft mette gal het dar 
van de ogen. Het hart wind Plinius in fwar- 
te wol van de eerde fne tegen devierden- 
daaghfe koorts. Dat het afziedzel van de 
Chamelcon,alle die daar mede in ’t bad be- 
fproeit werden,groen maakt.Dat het hooft 
en de drot met eyken hout gebrand, regen 
cn donder verwekken. Datdetong, met 
het kruid Chameleon,cn Hondstonge bla¬ 
deren, de mcnfchdocn dilfwijgen. Dat de 
lever de minnedranken vernietigt. Dat de 
darmen en den drek mette pis van een Aap 
gemengt, den menfeh hatelijk maken, als 
datandcdcuren ghedreken werd. Datde 
rechter behouder kracht heeft om zijn vy- 
and t’ovcrwinnen, zijn de beuzelingcn van 
Demokritus by Plinius : want die heeft ’er een 
heel Bock van gcfchreven. En het blijkt, 
doet ’er Plinius by, dat die anderzins fnege 
man, en die nutom televen was, dooraltc- 
groote begeerte om den menfeh te helpen, 
gedwaalt heeft. 
Wat angaathaatonderfcheid. Bellonius 
heeft verfcheide ghedaanten anghemerkt. 
Bleke in Egipte.In Arabic veel kieinderals 
de voorgaande,en verfchciden geverwt.Sy 
waren ook witachtig, geelblinkcnd.cn mee 
rode plekken gefprenkelr. Wy geven hier 
de af beeldzels van de bleke, fwarte, en ge- 
fprenkelde. 
Min. H.N, 
1 . 2S.C.S. 
Onder* 
fcheid. 
VIII. HOOFT-ST. 
Vmi de Krokodil. 
W Y handelen hier van de Krokodil, Naam. 
om dat hy tot het geilacht van de 
HaagdilTèn betrokken werdjen om datiV- 
Udius dit dier met het geflachtlijk woord 
Iacertus of Haagdis noemt. By de Grieken 
word hy Krokodeilos, en fomtijds Kreko- 
deilos genoemt, waar van de Latijnen ook 
den naam getrokken hebben, zonder twij¬ 
fel van Krokas Phobeftai, om dat hy de oe¬ 
ver vreeft, cn dcilos betekent in’t Grieks 
vreefachtig. Hessychms noemt hem Tylen 
cn Dcmdnten. Öc Egyptenaars Chemp- 
fan oft Champfan, waarvan hem de Tur¬ 
ken Kimfak noemen. Het Egyptife woort- 
boekvan Kirchertis , heeft Picharouki. By Kirchems 
Statiuswon hy Pharos dier,by AlbcrtusT en- r -'/ z j 1 ""’ 
chea. In’t gebied van Ariinoë wierd hy, 
na ’t zeggen van Strnbo, Suchus; en by de' 
Indianen Kayman genoemt. Hy heeft de 
S e ‘ 
