DER VIERVOE 
van zijn bekje by hem draagt, fal hy, hoe¬ 
wel met duifend wonden doorboort, niet 
een druppel bloedts uitlaten. Het is met 
veel ondervindingen bewefen : Maar dit is 
gemeen en bekent, dat als Naodabeguea 
de Malalc op de Portugeelèn vergramt 
was, en heftig tegen haar vocht, hy ten le¬ 
llen met veel wonden gegrieft neder viel, 
fonder een druppel bloeds uit zijn won¬ 
den te laten. Daar na onder ’t berooven 
een goude arm-ring van zijn handt ghe- 
rukt zijnde, is hem ( wonderlijk !} het 
bloedt als uit een ghebarflen vatfehielijk 
mette ziel uitgeftort. Door welke laak de 
Portugefen verltelt zijnde , hebben zy, 
door onderhoek an andere gevangens, ver¬ 
daan darter in die arm-ring een been van 
dat dier befloten was, welkers kracht zoo 
groot was om bloed te floppen. 
t.h.e. WatangaathetdierMaripet. i_ Aloyz,ius 
Lsflmeidak hrijft, ’t welk vele ook beveili¬ 
gen, datterbydelaponcfenin’trijk Goto 
eenbofch is, in ’t welk alleenlijkeen dier 
foo groot als een hond ghevondenwerdt, 
met korter benen,en bequaam om te eten, 
met een fachthayrighc huid, en goudgeel 
gever wt. Dat dit dier, als het oudt werd, 
de aard verlatende in zee loopt, en daar 
allengsjes in een vifch verandert, en bin¬ 
nen feker tijdt, van lid tot lid zijn vorm en 
aart van een viervoetig dier aflegghende, 
in een vifch verkeert. En de fchnjver be¬ 
veiligt dat fo waarachtig te zijn, dat hy 
feidtte zijn fomtijds ghebeurt, datzoo- 
danigevifch gevangen zijnde, bevonden 
is in alle delen noch niet hervormt te zijn, 
wijl de tijd daartoe nodig noch niet verlo¬ 
pen was. Wan t het een deel was noch van 
een viervoetig dier, en’t ander metfehob- 
ben en vinnen verfien. Hy doet ’er by , 
dat dit gheen beufeljng , maar heel be¬ 
kent is , en dat de toellcmming van 
alle de Inwoonders de waarheidt ver¬ 
kerkt. 
II. HOOFT-ST. 
Van deDantes en i\appa. 
D EDantesiseendiervan eenfondcr- 
linggeflagt,(fommigeIndianennoe- 
men hem Kappa, andere Tapirouffii, en 
enige foo Lerius fchrijft Doucanare) maar 
hetisde Muilezel gelijk. Hy heeft Muil¬ 
ezels oren en Kalverlippen. De booven- 
kaak hangt een handbreed over de opfpar- 
ring van de mondt : en als hy gram wordt 
heft hy dat omhoog : De overige leden 
zijn byna ider een verfcheiden dierghe- 
lijk , maar meelt het Kalf ghelijkvormig. 
Hy heeft gheen hoorn. Zijn klauw ver¬ 
licht de pijn van ’t hart. De huidt ver- 
llrekt voor een borllwapen, en is ondoor- 
boorhjk. Hy heeft twee maghen, de een 
T I G E DIEREN. i 7p 
ontvangt defpijs, de ander word tot noch, 
door een onbekende verborghentheid vol 
verrot hout en takken gevonden : Alleen 
de opperwaardigheid van delpaarfame na¬ 
tuur ontfchuldigt hier de overvloed. Het 
gebruik van defe maag is onbekent. De ja¬ 
ger moet hem wonden eer hy in’t water 
loopt, want daar verdedicht hy lich met 
by ten, en dood de honden. Dat de geleer¬ 
de uit ditdier hetAderlaten geleert hebben 
word verhaalt. Want als hy overladen is, 
wont hy lich binnen de benen met een riet,’ 
en met die felve fneegheid als het rivier- 
Paard. 
Lerius fpreckt van dit dier aldus. Zy 
noemen hem TapiroulTu, hy is rofchach- 
tigenlangh vanhayr, een Koe in groote 
en vorm leer ghelijk. Maar wijl hy gheen 
hoorns heeft, korter van hals met langher 
hangende oren , magere dorre benén, en 
in klauw den Ezel gelijk is, kan imand 
met recht feggen dat hy van den Ezel en 
de Koe iet deelachtigs heeft. Nochtans 
verfcheelt hy van beide feer veel, om dat 
hy een heel korte dart heeft, (jen hier 
moet de lefer in ’t voorbygaan vermaant 
zijn, datter veel dieren in Amerika voort¬ 
komen, die fonder dart zijn) en veel 
fcherper tanden, daar nochtans demen- 
fchen geen ongheval van overkomt, wijl 
hy dch meer mette vlucht als met zijn 
krachten behelpt. De Indianen dooden 
hem gelijk andere dieren met haar py- 
len, oft vangen hem in een kuil, oft toc- 
ghemaakte val. Dit dier is by de Indianen 
in groote waarde om zijn huidt, welken 
zy, foohaadhy geviltis, rond affnijden, 
in de Son drogen, en tot een fchild als 
een boodem van een middelbaar vat ma¬ 
ken, met welke zy haar vyanden ontvan¬ 
gen en verdryven. Want dees ghedroog- 
de huid wordt zoo hardt, datie van de 
fcherpdeen heftigll- voorrghedreven pijl 
niet lichrlijk kan doorboort werden. Ik 
bracht fodanighe twee fchilden met voor¬ 
dacht na Vranknjk. Maar den honger was 
in ’t wederkeren fo groot, dat alle leeftocht 
opgegeten zijnde, fonder enige Meerkat¬ 
ten, Papegay en en fodanighe dieren meer, 
die wy uit die landen met ons voerden, tc 
fparen, ook die twe fchilden op de kolen 
gebraden, en om den hongher te verdry¬ 
ven gegeten wierden: Daar de overige vel¬ 
len, die, gelijk ik opzijn plaats leggen lal, 
mede byghevoecht wierden. Maar het 
vlees van de TapiroulTu komt na by het 
Oflènvlces. Ik doe hier by, ’tgeen Tran- 
cifkus Hernanclus van de Dante fchrijft. 
Zy zijn zoo groot als een middelbare 
Muil-ezelin , met gheel-blinkend hayr 
ghedekt, en een ondoorboorlijke huidt. 
Sy worden met honden gevangen : Maar 
men moet heel naarlligh toezien, dat- 
fe niet ecrll in de rivieren raaken , 
Z daar 
