DHR V O 
hen in de beving, en’t bloeden vande Neus. 
Den fwart galaghtighen , word met voor¬ 
deel een fwarte Hm door midden gefneden, 
op ’t hooft geleit. Daar zijn ook fommige 
die de pennen van een Hin in Afijn gedoopt, 
feggen goed te zijn tegen den diepen flaap. 
Het fop van een ouden Haan, isgoed voor 
deengborftige. Dewittedrekvan eenHaan 
word geprefen tegen het verborgen keel-ge- 
fwel,en fy verwekt voorfeker braken, en 
word niet qualjjk inde darmpijn gebruikt, 
metOly en Salpeter gemengt, geneeftfyde 
exterogen an de voeten. Het vliefch dat om 
demaagh, en een hoorn gelijk is, geftoten, 
word bequamelijk voor een fwakke maagh 
gebruikt. De gebrade lever wederftaat de 
dunne darmpijn. En ten lellen Marcellus 
Empiricus heeft gefchreven, dat het uitterfte 
beentje uiteen Hoender-vleugelmet een Le¬ 
pel geboort, en met feven knopen met een 
draad gebonden, en an den arm oft het been 
van diefijde die gefcheurt is gehangen, een 
wonderlijk Genees-middel is. Tot een be- 
fluitis noch an te tekenen, dat Ccetiui Aurelia- 
nus nagelaten heeft, dat y mand van een vech¬ 
tenden haan licht gequetft zijnde, tot dol¬ 
heid vervallen is. 
Het. I. Byhangfel, 
Tot het I. LID. 
Vande Hinmn - enen. 
H Et is een gemeen gevoelen, fo der oude 
als der nieuwe, dar dchinnen fwederlei 
j-ift:H: eyren leggen, te weten door haar felf, oft 
Li o. door verfameling. Op de eerde wijs wor- 
denfe ontfangen, als de hinnen in ’t afwefen 
van den haan, uit een begeerte haar faat in 
haar eigen felf fchieten ,en worden alfo,ge- 
lijkoffevan den haan getreën waren, vrugt- 
baar, De overvloet vande faatftof, verwekt 
een ongemene kitteling inde teelvaten, die 
:rm:i.6. de onderlinge inbeeldingh van de geilheid 
:; P- 2 ' vermeerdert: maar hoe wel fy op fekere tijd 
faghtehjk gehandelt werden, doen fy ’t felve: 
de voghtigheden door die handeling bewo¬ 
gen zijnde, gelijk ook Vilnius niet valfchelijk 
gefchreven heeft, datfe ook met pluifen 
doen. Hier by komt in de lente, en in den 
herfd de hulpe vandeZuide wind, want de- 
fekerende veel-leggende vogels,als fy wai- 
jen, de deelen van den aars toe, waar door fy 
ontfangen, en worden daardoor tot geilheid 
opgewekt, gelijkhet geduirig roeren van de 
>arro dc dart, het overvloedigh zaat, wijl fy geen af- 
loVt'rM vloe y in 8 van Maandonden hebben , na de 
h. a: Lijfmoer trekt. Hier van heeft men eertijds 
p.i' gelooft, daife van de wind ontfingen. Defe 
o^Arift" e y ren worden wind-eyren genoemt, gelijk 
: H. c.6. die pis, welke Somers uit de onnutte vogtig¬ 
heid voorkomt ,■ maar fy zijn daarom niet ge¬ 
heel ledig, de kleine, en weke zijn minder 
angenaam, en door fich felven onvrugtbaar, 
maar worden met het overkomen van den 
haan yrughtbaar gemaakt; nochtde veran- 
GELEN. 
; dering van ’tgeel in wit, gelijk Ariflotehs ge- 
1 looft, nochtdenomloop van beide doorliet 
i vliefch, hindert iets: want het kieken wort 
j uit het wit geteelt. De kuit van dé Vilfchen 
! nu uitgheworpen zijnde, word daar na met 
het overgheworpen faat van de mannetjes 
vrugtbaar gemaakt. En Albertus Magiui ge- 
tuight dat de eyren, die inde lijfmoer behal- 
I ven , het vliefch en fchaal volmaakt zijn, van 
het faat van den haan vrugtbaar worden. In 
hoe veel tijds datfe volmaakt zijn is onfeker, 
datfe trager om ’t gebrek van warmte in’t faat 
voortkomen is Waarfchijnlijk , dat fy het 
overfchot zijn van ’tgeen uit faat gheteelt 
word is valfch, want men heeft in’t ghdlaght 
van de hoenderen, en Ganfen bevonden, dat¬ 
fe van dejonge fonder verfamelingh gheteelt 
zijn. 
Van de eyren uit verfamelingh ghegroeit, Arifc!. c, 
hebt ghy dit. Na dat de hin van de boven- j 3 - 
plaats die onder het middel-rif is het faat ont- ornith: 
fangen heeft, worden aldaar van de vormen- >■ > 4 - c o 
de magt de eyren gemaakt, die an den rugh- 
graat met deeltjes vaft-hangen, en dan wor- 
ter eerft een weinigh wit ghefien met adertjes 
onderfcheiden, daar na iet roods, bloedigs, 
daar na de doyer, en ten leften iet gheheel 
geel. Daar na van den rug graat in’t begin- 
fel van de Lijfmoers-darm afvallende, en tot 
de eerde holletjes van de lijfmoer verfonden 
zijnde, wordenfe, door ghedurighe verfame- 
hngh, en fo veel te eerder als die overvloedi¬ 
ger is, vermeerdert, en het wit van den doyer 
onderfcheiden. Dan in de tweede holletjes 
verfchoven zijnde, krijgen fy haar behoorlij¬ 
ke grootte, en den doyer word rondom met 
het witingherolt. Ten leften komen fy in 
de derde holligheid, waar de natuur de har¬ 
digheid ande fchalen geeft, nochtans fo- 
danigh, datfe noch weekaghtigh blij ven, en 
de voeding die door de felvegefchiet, niet 
belet werd. Alfo word an den doyer, ën 
het wit zijn ftand ghegheven ; want het faat 
van den haan (fo wy Albertus , en Aldra- 
vandus geloven) word door ’t geheele wit tot 
den doyer toe verfpreit, en na ’t fcherper 
deel van’t ey ingheheght. Op den tienden 
dach van de verfamelingh, zijnfe volmaakt 
met dry vliefen, van welke het ene den doi- 
jer rondfom beflaat, het ander als een dun 
herflèn vliefch, bevangt het wit j hetderde 
tulfchen ’t welke , en het andere, een rauwe 
vogtigheid groeit, en die, wijl de vrught ghe- 
vormt word, werd uitgedreven, vervult de 
plaats van het harder vliefch: Binnen aldus 
verfien,komen fy fagt,op datfe ligter afgeleid 
werden, doch met het breedfte gedeelte, en 
om dat hetfeherpe vafter anhangt, ’tgeen 
daarom lelt uit komt, voor den dach, en 
koud gheworden zijnde, en de vogtigheid, 
die weinigh is uitgewaeiïemt, en het aardag- 
tige deel overgelaten zijnde, krijgen fy haat 
behoorlijke hardigheid. Maaran hetfeher¬ 
pe, daar het Kieken uitkomt, en daar Arijtc- 
telcs dat geen ftelt, ’t welk totteteelingh on¬ 
nut is, en’t welk niet gefien word, dan als de 
fchel 
