7 o natuurlyke 
den. Dc beenders van de kuwen zijn roof- 
verwig, maar an de einden geelachtig. De 
angel isook goud-geel, Ighelijk ook de vin¬ 
nen omtrent de kuwen; maar die an de 
bord: ft aan, zijn witachtigh, de overige 
groenachtig. De mond isook onder groen, 
opwaarts witachtig. De rug uitten groene 
donker, met veel dichte plekken, na’tka- 
ftanje-bruin hellende, bezaït. De buik met 
witte dikachtige ftrepen, op een ftrijdige 
orde malkander tegengcftelt, verfien. De 
gehele ftart helt uit den blauwe na ’t rode. 
De ander ghedaante heeft een merkelijke 
angel op den hooft-top. Hy is van verw op 
den rug kaftanje-bruin, wrt en geplekt van 
buik. De vin van den nek is , tuften de vier 
voorfte angels, an den topfwart, hetoveri- 
gedonkcr ; maar die doorgaansnade ftart 
lopen, en de ftart felf zijn byna paars. Dc 
derde is kaftanje-bruin van hooft, behalven 
de mond.welkeondcren boven bynapaars 
is. Dc ogen ftaan inden hooft-top,bynaop 
de wijs van de Kallionymus, tuften twe an¬ 
gels. De vinnen van de kuwen , en die van 
den buik zijn roofverwig, maar die in den 
nek ftaar, is tot de vierden angel toe paars ; 
hetoverighe is witachtigh, met donkere 
plekken , gelijk ook dc volgende die door¬ 
gaans na de ftart loopt. De rug helt na‘t ka¬ 
ftanje-bruin , en is met fwarre plekken ge- 
tekent. Dc buiken zijden zijn groenach¬ 
tig. De vierde en laatfte is meelt kaftanje- 
bruin, op ’t hooft lichter, op den rug bruin¬ 
den De ftrepen omtrent de kuwen zijn 
totdeftart toeyfer-grauw. Hetgeheleop¬ 
perdeel is wirachtig. De vinnen omtrent 
de kuwen en de borft zijn rood. Deftart 
an ’teindeyfer-grauw. Dc overige vinnen 
zijn blauw, metrodeayren. Indien gyhaar 
plaats beziet. £c//(w««zeidtdathy zichan 
ftrand en in Zee houd. <^riJloteles noemt 
hem enkelijk een ftrand-vifch. Oppimus 
dathy in ’rïand en an de klippen leeft, en 
kleine vifchjes eet. Daarom noemt hem 
T^ikmder de verwoefter van de Zee. Epi- 
churrnm noemt hem Alcimon. Dat hy 
gheen fchool-vifch is, word daar uit bc- 
ijoeurr, datternimmer veel t’eftensgevan¬ 
gen werden. Het is wonder, indien het 
waar is, datze, metdcrechterhandop-ge- 
trokken, geweldightcgen-ftreven, maar 
met dc flinker licht uit-ghehaaltwerden , 
’t welk o £lu'’«s befchrcven heeft : En 
niet minder. Dat op de tijd als andere vif- 
fen paren, hem veel vifchjes uit een wonde, 
die hy zich felven gemaakt heeft, voort¬ 
komen, ’twelk Gillius uit het getuigenis 
van veel Viflèrs verhaalt. Dat zijn fteek 
vergiftig is, word door’t gevaar van veel 
vifters feker bevonden. Hy verwekt dik¬ 
maal quaadaartighe gefwcllen, koorts, en 
ontfteking; en daar is meer gevaar van de 
levende als doode. Verfcheidcn fchrijvcrs 
wijlen ook verfcheide ghenecs-mid^elen 
BESCHRYVING 
an. By Plinius is dc Barbeel, op-ge!eit oft 
gegeten, zeer goed. By Diofhrides en CaU- 
vus de draaklèlfopdewondgeleir. zs£gi- 
neti ichrijft het brein van de vilch om in te 
drinken voor, en leidt fwavelen azijn op 
de wonde. zs£tius wil datmen de wond^' 1 ” 1 ' 1 * 
met loot zal wrijven. Dc ondervinding 
der viflèrs leert dat deop-geftreken lever 
de pijn verlacht, en methet opwrijven van 
debladeren van de Lentiskusdefteckge- 
nefen werd. Die van Genua legghen ’er 
een klein geflacht van ’t kruid Tlalpi, 
dat daar an de ftranden groeit, op. Dc Aldiovan- 
afch van’t hooft, van dcvcrfche vifch, is dusde P ir c , 
tegen alle vergif goed, dooreen wonder- i,! ’ c ’ 
lijke tegenheid, indien \vy Rondelctins ge¬ 
loven. Plinius wil dat men met de beenders 
de tanden zal fcherven om de pijn te ver¬ 
zachten. 
III. STIP. 
Van de vrak.unk.ulus. 
O Nder de oude heeft Ptimus dcDra- 
kunkulus gedacht. Onderdejonge 
word hy van Rondeletius befchreven. Het 
is, zeidt hy, een Zee-vifch, negen duim 
lang. Derivier-Kottus niet ongelijk, met 
een ipitfer bek, en breder kop. Hy is de 
Viflèr-kinkvorfch ook wat gelijk, maar die 
kinkvorfch is groter van mond, mctgelijk- 
verwige vinnen, die in den Draak verfchei- 
den zijn. Hy is groot, en plat van hooft, 
met een uitftekende bek, een kleine ran- 
deloofe mond , zonder enige opening an 
de kuwen. Maar in plaats van deze, is bo¬ 
ven ’t hooft weerzijds een gat, ’ t welk niet 
gezien word dan als de vifch leeft, en waar 
door hy water intrekt en uitgheefr. Hy 
heeft boven ’t hooft groote ooghen. Het 
hooft-been eindight in angels, die na de 
ftart (trekken. Hy heeft heel lange vinnen, 
ten anzien van ’t lijf, welke ten deel goud- 
verwig, ten deel wit zijn. Diean de kuwen 
ftaan, zijn goud-geel, en an de wortels wit. 
Die boven op’t lijf ftaan, zijn van de vin¬ 
nen van andere viflèn heel verfcheiden : 
Want zy ftaan dichter an de mond, en 
zijn langer als die van de kuwen. Op 
den rugh ftaan ’er twe. Dc eerfte, welk 
in het afbeeldzelnauwlijkgefien werd, is 
klein, goud-geel, en met witte ftrepen on- 
derfcheiden. De achtcrfte hcellangh, op 
’t midden van den rugh is de vleugels, van 
de Koppellen niet ongelijk, uit vijf ftra- 
len , de garft-ayren ghelijk, en een vlies 
beftaande. De voorfte ftralen zijn langer, 
de achterfte korter, ftrijdig als in het vlies, 
’twelk, tuflehen de ftralen als inghewe- 
ven, allengskens grooter werd. Dat zel¬ 
ve isook verfcheiden gheverwt, metwit- 
tc ftrepen, in het midden van twe fwar¬ 
te , oüderlcheiden. Deze word ook in 
’t mid- 
