7 s natuurlyke 
willen dat het wijfje van ’t mannetje ver- 
fcheiden is. Dat zy meer krommer fnuit 
heeft, en daarom in Vrank rijk gemeenlijk 
bekkard genoemt is. Maar Edlonius, wijl hy 
twijfelt of het een verfcheide gedaanteis, 
gheeft ondcrtuflchen te verftaan, dat het 
een wijfje is, zeggende : Daar isnocheen 
ander heel grote Salm , (zy leggen dat een 
wijfje te zijn) welke het gemeen in Vrank- 
rijk bekkard noem. Andere, van’t dragen 
van fijn eyren oft kuit, fcgghen Bortiere. 
(Mogelijk Porfiere,te weten van’t dragen.) 
Zy verfchilt van'tmannetje, datfe de on- 
derfte lip krom als een haak heeft. Inde 
boven-lipis ook een gat, na ’tgehemelt lo¬ 
pende, in welken den haak van de onder¬ 
kaak bevat.cn alsin een doos bdlorcn wert. 
Andere ghevoelcn heel anders van deze 
kromme fnuit. Gefnenu getuight, uit fijn 
vifièrs, datfe alleenlijk in’t mannetje feer 
krom is, in’t wijfje maar weinig. Rondde- 
tius zeidt ook datfe in 't mannetje krom is, 
maar mcenn’twijfje. Macrecn zekcrer- 
varen Man meent, in feker brief an Gefne- 
rus, in welke hy vandcvisdcrrivier-Elve 
an hem fchrijft, dat beider kunne dat tegen 
natuur hebben, en zeidt: Indiende Salm 
inde Mulda ( alshy in deferivier uitte Al- 
bisoft Elve gelopen is) de fchutting om¬ 
trent Dcflavia niet kan in twe of dry fpron- 
gen overmcefleren , fehict hy na de diep¬ 
te, en op die plaats, zich onder de klippen 
en ftenen verfchuilende, word hy mager, 
en krijgt veel roflè oft koperverwige plek¬ 
ken , en kromt zijn fnuit tot een groten 
haak, en die zo veelte groter, hoehy daar 
langer verlchuilt: Nochtans gheloofc die 
ghclccrdc man, dat hem fulkx ten leften 
evenwel over-komr, fchoon hydat belet 
voor-komende, tot het hoogde van de ri¬ 
vier is op-gefwommen. Derhalvcn word 
de kunne 'tut de kromte van de fnuit niet 
wclgeoordceli, maar heel bondigh uit de 
kuit. Eellonius doet ’er by dat het wijfje met 
meerder ronde rofchachtige plekken op de 
huid gefprenkeltis, als het mannetje : en 
als de Lepras (waar van op fijn plaats ge- 
fproken is) met veel verwenghevlekt is. 
Het is meer een zee als rivier-vifch. Want 
hyword maar alleenlijk in die rivieren ge¬ 
vonden , die haar in de zee ontladen. Én 
het is uit anmerking bekent, datze, indien 
zydaar over’tjaar in blijven, onfmakehjk 
werden; en indicnlangerenoverdetwee 
jaar,komen te derven. Daar ifièrindeElve 
een zo uitgemergelt ghevonden , dat hy 
bloedeloos en bynafonder ingewand was, 
en die vifchjcs, die uithem voortquamen, 
wierden niet meer als een vingher dik en 
lang, zo lang fy daar oft in de poelen daar 
omtrent verbleven. Zy worden veelmdc 
Bothnife Zee omtrent Lapland gevangen, 
en omtrent des Somcrs Son-dand in zul- 
ken menighee omtrent Thorn , datze de 
BESCHRYVING 
derkde netten met haarfwaartefeheuren, 
BydcV/eder-gottcn inVcrmeland, daar 
een plaats vol loet water hondect duifent 
treden lang en veertig breed is, zijn fy ook 
in overvloet. 
In de Elve, Wixel, Duna, Multavia, 
Zala , en in de Mulda zijn fy mede genoeg. 
De Rhijn en Maas heeft heel lekkere. Maar 
die van de Scheld, Teems, Garonne, Zao- 
ne,en de Loire zijn minder angenaam. Die 
menen datfe in de Rhodanus ghevangen 
werden, zijn bedrogen. Dit heeft, behal- 
ven ünnieletius , Scdiger de Vader ook ver- Rondelet, 
haalt. In de rivieren van Weftindicwor-j ,c P lk ' b - 
den fyookovervloedig gevangen. S.thi.t- 
mts eigent haar tot fpijs kleine vifchjes toe. 
j Andere feggen datfe voor den XXV. July 
: water-luifcn eten, en nahaar baringkleine 
viflèn , die haar voorvallen , en dat zoda¬ 
nige in haar maag gevonden zijn; fommige 
hebben ook in een op-gefneden een dikke 
gedachtige vochtigheid, en een witte fteen 
gelien; andere fchrijven weder datter in 
degroteniets, maar in de kleine ik weec 
niet wat al gevonden werd. Hy is duurfaam 
van leven, na het kenteken van de vars-ge- 
vangene. Robertns Konjhmlïmts heeft een 
ontweide gefien, die langer als een dagh 
leefde. Van haar baringhword verhaalt, 
datfe in den herfft, en winter, fomtijds tot 
het begin vandc lente,en lieverindeklcine 
rivieren en wateren haar vrugt vóórtbren¬ 
gen. Of zy dat ook inde zee doen, heefe 
hy niet verhaalt. Zy graven een kuil, en de 
wijfjes leggen daar in eyren oft kuit, zoo 
grootals bonen, welke de mannetjes met 
haar teligen dauw bevochtigen. Dan wor¬ 
den de eyren allcngskcns groter, en met 
een levendighe geeft op-geblafen zijnde, 
fwerven fy over en weder door ’t water, en 
brengen jonge Salmcn voort. He t is won¬ 
derlijk dat de mannetjes van de Salmen 
dikmaal vol teclzaadc gevonden werden, 
met de wijfjes vcrfamcicn , en der iëlver 
; kuit bevogtigen,wijl inde wijfjes felfs geen 
eyren oft kuit gevonden werd. Van haar 
fprongfchrijft Gefnerus aldus : dcSalm be- 
mintbovenanderede rivier Mulda, en (als 
fommige menen) hy ondcrfcheid die van 
’t water der Elve, met welke het vermengt 
zijnde, lig in zee ontlaft.Derhalven word’er 
veel op die plaats,daar de Mulda in de Elve 
vloeit, (Deftavia genoemt, ’t welk een ftad 
onder dcPrincen van Anhal t is) op deiè wijs 
gevangen. Omtrent het invloeycn vandc 
Mulda inde Elve, hebben de Prinsen een 
I fchutringgemaakt,omalzohetgcftutte en 
overvloeyende water na de molens te doen 
kcren.welkezomtijdsachtehcbogen hoog 
is ; in de fchutting zijn heel grote boomen 
geflagen, en die hebben zy van binnen met 
grootc fwalpen bezet, op datter de Salm 
niet zoudeover-fpringen. Tuften dcfwal- 
pen zijn hier en daar korven geftelt. Als nu 
\ de 
