iS 
HISTORIE 
V A N D E 
N A T U RE 
rug, een hooft als een Adder, een buik uitten 
witte geelachtigh , an de zyden met blinken¬ 
de fchobben bedekt, maar tuffen beide met 
dónkere ftrepen vermenght; den rugh is don- 
kerverwigh , maar met geele ftrepen die haar 
op den rug-graad doorfnijden verciert. Daar 
zijn veel onderfcheiden van defe Slangh, die 
weinigh van malkander verfchclen, maar met 
haar fteek doden, indien haar vergif met ge- 
i'wind te gemoed gegaan werd. Gehandeltof 
geterght zijnde, kromt hy lijn kop heel onge- 
lijkt’famen,en verhoed lich fodanigh,dat hy 
lich an alle kanten voor ongeval befchermt. 
Daar is bedacht de gewonde leden in d’aarde 
te begraven, en die daar in te laten blijven tot 
dat de pijn geftilt, oftde fiektgenefenis, en 
datmeeften deel met een goeden uitval: Hy 
loopt over de klippen leer Ihel, maar over 
d’aardeofc vlakte fo fnel niet, dat wonder is, 
waarom fommige Mexikaners hem den naam 
van windghegeven, en Hoakoati ghenoemt 
hebben :Soo veeljaren als hyoudis, lbveel 
fchellen groeyender an lijn ftart , diean't 
achterdeel van de ftart als wervel-benen vaft 
zijn ; deooghen zijn fwart, van middelbare 
grootte : In het bovenfte kaakfbeen heeft 
hy Honds-tanden , daar hy fijn vergif mede 
uitfchiet, want an weerzyden van de mondj 
ftaan boven inde opperkaak vijf kleine tan¬ 
den , maar die vaneen yder inden geopenden 
mond konnen ghefien werden. Hy gaat met 
boghten voort: Den gewonden barft de huid 
over ’tgeheele lijf met kloven, en wordghe- 
feitbinnen vier-en-twintiguuren naden beet 
te moeten fterven. D’Indianen die haar van¬ 
gen houdenfe onbefchadight by de ftart neer¬ 
waarts hangende, maar fy wringhen niet te 
min haar hals, en ratelen met haar fchel oft ra¬ 
tel, en krommen haar an alle zyden, en doen 
alle vlijt om haar vangher te moghen befcha- 
digen. Veeledie de lelve in haar huis op voe¬ 
den en tammen, verhalen datfe een jaar langh 
fondcr ceten oft drinken konnen leven,en dat 
haarafghefnedèn hooft in thien dagen by de 
Panufenfers (onghélooflijk) tot de dikte en 
lengte van een dybeen uit-waft. Datfe konnen 
ge tarnt werden, ïsveelen bekent, diefein huis 
tot vermaak opvoeden.Sy fchieten haar vergif 
tutte honts-tanden,die hol zijn. Ookfeggen 
fommige datfe een levende vrugt vóórtbren¬ 
gen,maar valfchehjkjfo uit hef verhaat van an¬ 
dere blijkt. Als hy ge wondt zijnde, gram wort, 
maakt hy groot gerammel met fijn ratel, en 
verheit fijn hals met vervaarnis vande toefien- 
ders, maar bijt niet ten zy getrapt oft getergr.! 
Mette honts-tanden ftot ghcbruik bewaart) 1 
prikken deMexikaanfe Genees-meefters den ! 
hals en nek, om de hooft-pijn teftillcn, en be-1 
f meren met het fmout van dat vergiftige beeft 
de lendenen tegen de pijn der felver,en ande- 
re Pynelijke deelen van ’tlijf, en verdrijven 
ook daar mede de gefwellen. De Indianen ee- 
ten haar vlcefch.en ftellen voor feker datfebe- 
terenangenamerals Hoender-vleefch zijn. In 
een doekgewonden zijnde, wordt haarwreet- 1 
heit fo verfagt,datfe van een Kint, fonder be¬ 
kommering oft letfel, konnen gedragen wer¬ 
den. Men feit dat het hooft van dele Slangh 
om den halsghedragen, gelijk dat van den 
Adder de fiekten van de ftrot en de koortfige 
geneeft. Sygenefenookdefteek van alle Ra- 
tel-fiangen, mettwee onffenmenfehen-drek, 
meteenig bequaam water ingegeven , oft met 
het kauwen van Pifièti en op de wond geleid, 
ook met het bloeyfel van feker gemene boom 
vande nieuwevvereltgefloten en opgeleit. 
! Tot dit quaad is ook leer gevoeglijk de'Chia- 
pato, welke in hete landen voortkomt, en in 
nieuw Spanje by na overal: Daar is noch een 
ander Slangh Teutlakoutraukqui gencemt, 
fomtijds vijfmaal negenduim lang,en een arm 
dik, en den ander van de felve naam, foo in 
vorm als in wreetheit van vergif niet ongelijk, 
alsmede inde Ratel die hy ande ftart heeft: 
Maar de verw van defe is fwart , na ’t geel 
hellende, met bleke plekken (gelijk ook in de 
andere) die malkander dwars doorfnijden: 
Menfeitdatdekraght van’tvergif van defe 
fodanigh is,dat het niet alleenlijk mette fteek, 
maar met anraken befchadight, waar van hy 
! den naam heeft. 
II. STIP. 
J/u» Je ibtbobokti en Bciguabu. 
D E Ibiboboka befcHrijft ^[arkoraaf en Pi- Markjn 
Defe fpreekt van de felve aldus: Ibi- )) B <“- 
bobokaisby de Brafilianen een fchone Slang pjfo MeJ. 
gefeit, en by dePortugefen Kobre de korais Bralil: 1 +- 
ghenoemt, hy is twee voeten langh,maar een 
duimdik, fneeu-wit,en metfwarteen roode 
plekken onderfcheiden. Sijn beet is heel ver¬ 
giftig, het vergif neemt het leven niet haaftig 
weg,maar ’t kruipt langfaam voort: Het wort 
genefen mette plaafter van ’t hooft der felfde 
Slangh ghemaakt, en opgeleit: ook trekt het 
poeijer van’t kruit Nhambi, en het zap van de 
bladeren van de Kaapeba en Kajatia in de 
wondt gefproeyt, het vergif uit. 
Markgraaf heeft de fijne wat nauketiriger 
befchreven, wantdus fpreekt hy : De Ibibo¬ 
boka van de Brafilianen, en Kobre de Korais 
van de Pomigefen, is een Slangh twee voe¬ 
ten langh , een duim omtrent dik , daar hy 
dik ft is; Want achter is hy rond en fcherp 
ghelijk een elffen : De gheheele buik is wit- 
blinkkende, de rugh en zyden geverwt: Het 
hooft heeft vierkante fchobben met fwar- 
te randen , daar op volght een rode plek, 
welkers fchobben an de randen f\vart zijn, en 
foo is’er altijd een rode plek , daar an volght 
een fwarte, dan een witte , weer een fwarte, 
dan een rode, en fo voorts. De rode plek is 
meer als een vinger langh; twee witte, en dry 
fwarte t’faam-ghenomen, zijn ander-halve 
vinger langh, en met malkander gelijk, maar 
de fwarte plekken zijngheheel fwart ,ende 
randen vande witte fwart; hetiseen vergif- 
tigh beeft. 
Van de Boiguaku heeft Markgraaf eenige Markot: 
ghedaanten, welke wy met fijn eyghen woor- H:E:Ó - 
den lullen befchrijven: üe Boiguaku vande c,Ii ' 
Bralt- 
